حدیث دربارهسراى نابودى
امام على عليه السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان ـ:
آنان كه بناهاى بلند بر ساختندو از زن و فرزندان، برخوردار شدند.
بادها بر خانه هايشان همى وزيد
انگار كه بر اين قرار، وعده داشتند.
ونعمت ها و همه سرگرمى ها را مى بينم
كه روزى كهنه و نابود مى شوند. ۳
۱.الديوان المنسوب إلى الإمام عليّ عليه السلام: ص 206 الرقم 134.
۲.وفي تاريخ بغداد عن أبي بكر بن عيّاش: لمّا خرج عليّ بن أبي طالب عليه السلام إلى صفّين مرّ بخراب المدائن، فتمثّل رجل من أصحابه فقال: جرت الرياح على محلّ ديارهم فكأنّما كانوا على ميعادِ
وإذا النعيم وكلّ ما يلهى به يوما يصير إلى بلىً ونفادِ
فقال عليّ عليه السلام: لا تقل هكذا، ولكن قل كما قال اللّه: «كَمْ تَرَكُواْ مِن جَنَّـتٍ وَ عُيُونٍ * وَ زُرُوعٍ وَ مَقَامٍ كَرِيمٍ * وَ نَعْمَةٍ كَانُواْ فِيهَا فَـكِهِينَ * كَذَ لِكَ وَ أَوْرَثْنَـهَا قَوْمًا ءَاخَرِينَ» (الدخان: 25 ـ 28) إنّ هؤلاء القوم كانوا وارثين فأصبحوا موروثين، وإنّ هؤلاء القوم استحلّوا الحُرم فحلّت بهم النقم، فلا تستحلّوا الحرم فتحلّ بكم النقم (تاريخ بغداد: ج 1 ص 132).
۳.البته در تاريخ بغداد، به نقل از ابو بكر بن عيّاش آمده است: چون على بن ابى طالب عليه السلام رهسپار صفين شد، از خرابه هاى مدائن گذشت. مردى از يارانش اين ابيات را برخواند:
بادها بر خانه هاى آنان وزيد انگار كه بر اين قرار، وعده داشتند.
و نعمت ها و همه سرگرمى ها را مى بينم كه روزى كهنه و نابود مى شوند
على عليه السلام فرمود: «چنين مگو؛ بلكه چنان بگو كه خداوند فرموده است: «چه باغ ها و چشمه سارها كه بر جاى نهادند، و كشتزارها و سراهاى نكو، و نعمتى كه در آن خوش بودند. آرى، و ما آنها را به مردمانى ديگر، ارث داديم» (دخان: آيه 25 ـ 28). مردمان اين ديار، خود روزگارى وارث [ديگران] بودند و بعد، ديگران وارث آنها شدند. اين مردم، حرام ها را حلال شمردند و از اين رو، عذاب بر آنان فرود آمد. پس، مبادا شما حرام ها را حلال كنيد، كه بر شما نيز عذاب نازل مى شود (تاريخ بغداد: ج 1 ص 132).