حدیث دربارهمَثَل پُل

الإمام عليّ عليه السلام ـ فِي الدّيوانِ المَنسوبِ إلَيهِ ـ: إنَّمَا الدُّنيا كَظِلٍّ زائِلٍ أو كَضَيفٍ باتَ لَيلاً فَارتَحَل أو كَنَومٍ قَد يَراهُ نائِمٌ أو كَبَرقٍ لاحَ في اُفُقِ الأَمَل ۱

امام على عليه السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان ـ: دنيا، چون سايه ناپايدار است/ يا چون ميهمانى كه شبى بيتوته كند و سپس برود. يا چون رؤيايى كه خفته مى بيند/ يا چون آذرخشى كه در افق آرزو بر مى جَهَد.

۱.الديوان المنسوب إلى الإمام عليّ عليه السلام: ص 404 الرقم 319، عيون أخبار الرضا: ج 2 ص 177 ح 7 عن يحيى بن أبي عباد عن عمّه عن الإمام الرضا عليه السلام؛ البداية والنهاية: ج 10 ص 250 عن الإمام الرضا عليه السلام وفيهما: إنَّمَا الدُّنيا كَظِلٍّ زائِلٍ حَلَّ فيهِ راكِبٌ ثُمَّ ارتَحَل

کلیدواژه‌ها دنیا مثل دنیا مثل پل

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلام ـ در ترغيب به بى اعتنايى به دنيا ـ:مال و فرزند، كسى را كه از دنيا مى رود و براى آن حسابرسى مى شود، چه به كار مى آيد؟! برهنه به دنيا در آمديد و برهنه از آن برون مى رويد. دنيا، در حقيقت، پُلى است. پس، از آن بگذريد و مراقبش باشيد.

امام على عليه السلام:دنيا، گذرگاه آخرت است.

امام زين العابدين عليه السلام ـ به يارانش ـ:آيا به شما نرسيده است كه عيسى بن مريم عليه السلام به حواريان چه گفت؟ به آنان فرمود: «دنيا، پُلى است. پس، از آن بگذريد و آبادش مسازيد».

شُعب الايمان ـ به نقل از مالك بن دينارـ:به عيسى بن مريم گفتند: اى روح خدا! خانه اى برايت نسازيم؟ فرمود: «چرا. آن را بر كرانه دريا بسازيد». گفتند: آن گاه، آب مى آيد و آن را مى بَرَد. فرمود: «كجا مى خواهيد برايم بسازيد؟ بر پُل؟!». در تنبيه الخواطر، پس از نقل اين سخن عيسى عليه السلام آمده است: اين يك مثال روشن است؛ چرا كه زندگى دنيا پُل آخرت است. گهواره، يك سرِ اين پل است و گور، سرِ ديگر اين و ميان اين دو مسافتى محدود است. عدّه اى از مردم تا نيمه پل رفته اند، عدّه اى تا يك سوم، برخى تا دو سوم آن و برخى هم فقط يك گام تا انتهايش دارند و با اين حال غافل اند. به هر حال، بايد از اين پل گذشت.

امام صادق عليه السلام ـ از اندرزهاى لقمان به فرزندش ـ:فرزندم!. دنيا را به سان پلى بر رودخانه اى بدان كه از آن بگذرى و رهايش كنى و ديگر، هرگز به سويش باز نگردى. ج ـ مَثَل سايه و ابر

الزهد حسين بن سعيد ـ به نقل از عبداللّه بن سنان ـ:شنيدم امام صادق عليه السلام مى فرمود: مردى بر پيامبر صلى الله عليه و آله وارد شد، در حالى كه ايشان بر بوريايى خفته بود و بالشى از ليف خرما زيرِ سر داشت و اثر [زِبرىِ] آن بوريا و بالش بر بدن و گونه پيامبر صلى الله عليه و آله مانده بود. مرد، شروع به دست كشيدن [بر جاى بوريا] كرد و مى گفت: كسرا و قيصر به اين چيزها رضايت ندارند. آنان بر بستر حرير و ديبا مى خفتند و تو بر چنين بوريايى؟! پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «سوگند به خدا كه من از آنها بهترم. به خدا سوگند كه من، از آنان گرامى ترم. مرا چه به دنيا؟ حكايت دنيا، در حقيقت، حكايت مردى سواره است كه از درختى مى گذرد و آن درخت را سايه اى است و در سايه آن، فرود مى آيد و چون سايه اش مى رود، او مى كوچد و مى رود و درخت را رها مى كند».

امام على عليه السلام:دنيا، سايه اى ناپايدار است.

امام على عليه السلام:دنيا، سايه ابر است و خوابى كه خُفته مى بيند.