حدیث دربارهمَثَل پُل

الإمام زين العابدين عليه السلام ـ لاِءَصحابِهِ ـ:أما بَلَغَكُم ما قالَ عيسَى بنُ مَريَمَ عليه السلام لِلحَوارِيّين! قالَ لَهُم: الدُّنيا قَنطَرَةٌ، فَاعبُروها ولا تَعمُروها ۱. ۲

امام زين العابدين عليه السلام ـ به يارانش ـ:آيا به شما نرسيده است كه عيسى بن مريم عليه السلام به حواريان چه گفت؟ به آنان فرمود: «دنيا، پُلى است. پس، از آن بگذريد و آبادش مسازيد».

۱.قال في تنبيه الخواطر بعد نقله قول النبيّ عيسى عليه السلام: هو مثال واضح، فإنّ حياة الدنيا معبر الآخرة، والمَهد هو المثل الأوّل على رأس القنطرة، واللحد هو المثل الثاني، وبينهما مسافة محدودة؛ فمن الناس من قطع نصف القنطرة، ومنهم من قطع ثلثها، ومنهم من قطع ثلثيها، ومنهم من لم يبق إلاّ خطوة واحدة وهو غافل عنها، وكيف ما كان لابدّ من العبور.

۲.الأمالي للمفيد: ص 43 ح 1 عن أبي حمزة الثمالي، الخصال: ص 65 ح 95 عن الزهري، التحصين لابن فهد: ص 30 ح 54، تنبيه الخواطر: ج 1 ص 147، روضة الواعظين: ص 483، بحار الأنوار: ج 73 ص 107 ح 107؛ إحياء علوم الدين: ج 3 ص 317.

کلیدواژه‌ها دنیا مثل دنیا مثل پل

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلام ـ در ترغيب به بى اعتنايى به دنيا ـ:مال و فرزند، كسى را كه از دنيا مى رود و براى آن حسابرسى مى شود، چه به كار مى آيد؟! برهنه به دنيا در آمديد و برهنه از آن برون مى رويد. دنيا، در حقيقت، پُلى است. پس، از آن بگذريد و مراقبش باشيد.

امام على عليه السلام:دنيا، گذرگاه آخرت است.

شُعب الايمان ـ به نقل از مالك بن دينارـ:به عيسى بن مريم گفتند: اى روح خدا! خانه اى برايت نسازيم؟ فرمود: «چرا. آن را بر كرانه دريا بسازيد». گفتند: آن گاه، آب مى آيد و آن را مى بَرَد. فرمود: «كجا مى خواهيد برايم بسازيد؟ بر پُل؟!». در تنبيه الخواطر، پس از نقل اين سخن عيسى عليه السلام آمده است: اين يك مثال روشن است؛ چرا كه زندگى دنيا پُل آخرت است. گهواره، يك سرِ اين پل است و گور، سرِ ديگر اين و ميان اين دو مسافتى محدود است. عدّه اى از مردم تا نيمه پل رفته اند، عدّه اى تا يك سوم، برخى تا دو سوم آن و برخى هم فقط يك گام تا انتهايش دارند و با اين حال غافل اند. به هر حال، بايد از اين پل گذشت.

امام صادق عليه السلام ـ از اندرزهاى لقمان به فرزندش ـ:فرزندم!. دنيا را به سان پلى بر رودخانه اى بدان كه از آن بگذرى و رهايش كنى و ديگر، هرگز به سويش باز نگردى. ج ـ مَثَل سايه و ابر

الزهد حسين بن سعيد ـ به نقل از عبداللّه بن سنان ـ:شنيدم امام صادق عليه السلام مى فرمود: مردى بر پيامبر صلى الله عليه و آله وارد شد، در حالى كه ايشان بر بوريايى خفته بود و بالشى از ليف خرما زيرِ سر داشت و اثر [زِبرىِ] آن بوريا و بالش بر بدن و گونه پيامبر صلى الله عليه و آله مانده بود. مرد، شروع به دست كشيدن [بر جاى بوريا] كرد و مى گفت: كسرا و قيصر به اين چيزها رضايت ندارند. آنان بر بستر حرير و ديبا مى خفتند و تو بر چنين بوريايى؟! پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «سوگند به خدا كه من از آنها بهترم. به خدا سوگند كه من، از آنان گرامى ترم. مرا چه به دنيا؟ حكايت دنيا، در حقيقت، حكايت مردى سواره است كه از درختى مى گذرد و آن درخت را سايه اى است و در سايه آن، فرود مى آيد و چون سايه اش مى رود، او مى كوچد و مى رود و درخت را رها مى كند».

امام على عليه السلام:دنيا، سايه اى ناپايدار است.

امام على عليه السلام:دنيا، سايه ابر است و خوابى كه خُفته مى بيند.

امام على عليه السلام:زنهار، برخوردارى فريب خوردگان [دنيا] شما را نفريبد؛ زيرا كه در دنيا [چون [سايه اى است كه تا زمانى محدود، پهن مى شود.