حدیث دربارهديدار فرشتگان

الكافى ـ به نقل از سلام بن مُستنير ـ:حُمران بن اَعيَن به امام باقر عليه السلام گفت: خداوند، شما را براى ما پايدار بدارد و ما را از وجودتان بهره مند گرداند به اطّلاع شما مى رسانم كه ما وقتى خدمت شما مى رسيم، تا زمانى كه نزد شما هستيم، دل هايمان نرم اند و جان هايمان از دنيا بيزاراند و به اين مال و منالى كه در دست مردم است بى اعتنا [ييم]؛ امّا از نزد شما كه مى رويم و با مردم و تجّار و كسبه محشور مى شويم، دنيادوست مى گرديم! امام باقر عليه السلام فرمود: «دل است؛ گاه، سخت مى شود و گاه، نرم». امام باقر عليه السلام سپس فرمود: «ياران محمّد صلى الله عليه و آله گفتند: اى پيامبر خدا! ما از نفاق، بر خود مى ترسيم! فرمود: «چرا از آن مى ترسيد؟». گفتند: زمانى كه نزد شما هستيم و شما ما را موعظه مى كنيد و به آخرت تشويق مى نماييد، مى ترسيم و دنيا را فراموش مى كنيم و به آن بى رغبت مى شويم، تا آن جا كه گويا آخرت و بهشت و دوزخ را مى بينيم؛ امّا همين كه از خدمت شما مى رويم و داخل اين خانه ها مى شويم و فرزندانمان را مى بوييم و اهل و عيالمان را مى بينيم، تقريباً از آن حالى كه در نزد شما داشتيم، بر مى گرديم، به طورى كه گويى اصلاً چنان حالى نداشته ايم! آيا بيم آن داريد كه اين حالت ما، نفاق باشد؟ پيامبر خدا به آنان فرمود: «هرگز. اينها گام ها [و وسوسه ها]ى شيطان اند كه شما را به دنيا تشويق مى كند. به خدا سوگند، اگر به همان حالى كه گفتيد، باقى بمانيد، فرشتگان با شما دست مى دهند و بر آب راه مى رويد».