حدیث دربارهنزديك شدن به خدا

الإمام الصادق عليه السلام:إذا تَخَلَّى المُؤمِنُ مِنَ الدُّنيا سَما، ووَجَدَ حَلاوَةَ حُبِّ اللّهِ، وكانَ عِندَ أهلِ الدُّنيا كَأَنَّهُ قَد خولِطَ ۱، وإنَّما خالَطَ القَومَ حَلاوَةُ حُبِّ اللّهِ فَلَم يَشتَغِلوا بِغَيرِهِ. ۲

امام صادق عليه السلام:هر گاه مؤمن از دنيا دست بشويد، بلندى مى گيرد و شيرينى محبّت خدا را مى چشد، و در نظر اهل دنيا ديوانه مى نمايد، حال آن كه در واقع، شيرينىِ محبّت خداوند با [جان [آنان آميخته است و از اين رو، به غير او نمى پردازند.

۱.يقال: خولط فلان في عقله؛ إذا اختلّ عقله (النهاية: ج 2 ص 64 «خلط»). وقال العلاّمة المجلسي قدس سره بعد نقل كلام ابن الأثير: فقوله: «خولط» بهذا المعنى وخالط بمعنى الممازجة، وهذا أعلى درجات المحبّين حيث استقرّ حبّ اللّه تعالى في قلوبهم وأخرج حبّ كلّ شيء غيره منها فلا يلتفتون إلى غيره تعالى، ويتركون معاشرة عامّة الخلق لمباينة طوره أطوارهم، فهم يعدّونه سفيها مخالطا كما نسبوا الأنبياء إلى الجنون لذلك (مرآة العقول: ج 8 ص 277).

۲.الكافي: ج 2 ص 130 ح 10، تنبيه الخواطر: ج 2 ص 192 وفيه «يشغلوه» بدل «يشتغلوا» وكلاهما عن عبد اللّه بن القاسم، مشكاة الأنوار: ص 218 ح 596، بحار الأنوار: ج 73 ص 56 ح 28.

کلیدواژه‌ها یاد کردن و فراموش کردن خدا برکت های یاد خدا نزدیک شدن به خدا

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همنشينانِ خداوند در فرداى قيامت، آنان اند كه در دنيا زاهدند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آن كه خواهان كرامت آخرت است، زيور دنيا را رها مى كند. همين جاست كه بنده از خدا حيا مى كند، و اين جاست كه به [مقام] ولايت خداوند مى رسد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر مى خواهى كه خداوند تو را دوست بدارد، دنيا را دشمن بدار.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در اندرز به مردى ـ:نسبت به دنيا زهد بورز تا خداوندتو را دوست بدارد، و نسبت به آنچه مردم دارند، زهد بورز تا مردم دوستت بدارند.

حلية الأولياء ـ به نقل از مجاهد ـ:مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! مرا به كارى رهنمون كن كه به خاطر آن، هم خداوند متعال و هم مردم مرا دوست بدارند. فرمود: «آنچه باعث مى شود كه خداوند تو را دوست بدارد، زهدورزى در دنياست، و آنچه موجب مى شود كه مردم دوستت بدارند، آن است كه اين كف (دنيا) را پيش آنان بيفكنى».

امام على عليه السلام ـ در ياد كرد حديث معراج پيامبر صلى الله عليه و آله ـ:خداوند متعال فرمود: «. اى احمد! آيا مى دانى زاهدان، چه مقامى در نزد من دارند؟». گفت: نه، اى پروردگارم! فرمود: «در روزى كه مردم برانگيخته مى شوند و به حسابشان رسيدگى مى شود، آنان از اين حسابرسى در امان اند. كمترين چيزى كه در آخرت به زاهدان مى دهم، اين است كه همه كليدهاى بهشت ها را در اختيارشان مى نهم تا هر درى را كه مى خواهند، باز كنند، و روى خود را از آنان پنهان نمى دارم، و از انواع لذّت سخنم برخوردارشان مى سازم، و آنان را بر جايگاهى راستين اشاره است به آيه 55 از سوره قمر: «فِى مَقْعَدِ صِدْقٍ عِندَ مَلِيكٍ مُّقْتَدِرِ؛ در جايگاهى راستى، نزد فرمان رواى توانا». مى نشانم، و كارهايى را كه در دنيا كرده اند و رنج هايى را كه كشيده اند، به يادشان مى آورم، و چهار در را برايشان مى گشايم: درى كه از آن، در هر صبح و شام، ارمغان هاى من برايشان برده مى شود، درى كه از آن به راحتى به من، هر گونه كه بخواهند، مى نگرند، درى كه از آن، آتش را مى بينند و به ستمكاران [و گنهكاران] مى نگرند كه چگونه عذاب مى شوند، و درى كه از آن، كنيزكان و حور العين بر آنان وارد مى شوند».

امام على عليه السلام:زهدورزى، مايه تقرّب [به خداوند] است.

امام على عليه السلام:آيا خوش دارى كه فرداى قيامت، خداوند را در حالى ديدار كنى كه از تو خشنود است و در خشم نيست؟ به دنيا بى رغبت باش و به آخرت، راغب.