آثار اهمّيت دادن به آخرت

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه آخرتْ همّ و غم او باشد، خداوند دلش را بى نياز مى گرداند و پريشانى اش را سامان مى دهد و دنيا به رغم ميلش، به او روى مى آورد؛ و كسى كه دنيا همّ و غم او باشد، خداوند فقر را در پيشانى او (/ در پيش چشمانش) قرار مى دهد و خاطرش را آشفته مى سازد و از دنيا جز همان كه برايش مقدّر شده است، نصيب او نمى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه آخرت، همّ و غم و وِردش باشد و چشم به آن بدوزد و همواره انديشه آن را در سر بپروراند، خداوند دلش را بى نياز مى گرداند و زندگى اش را سامان مى بخشد و دنيا، با حالت زبونى و تسليم، به او روى مى آورد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه شب و روز، بزرگ ترين همّ و غمش آخرت باشد، خداوند دلش را بى نياز مى گرداند و كارش را سامان مى بخشد و از دنيا نمى رود تا آن كه روزى اش را كامل دريافت كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:تا مى توانيد، خويشتن را از همّ و غم دنيا فارغ گردانيد؛ زيرا هر كس كه دنيا بزرگ ترين همّ و غم او باشد، خداوند زندگى اش را نابسامان مى سازد و فقر را پيش چشم او قرار مى دهد؛ و هر كس كه آخرت، بزرگ ترين همّ و غم او باشد، خداوند امورش را سر و سامان مى دهد و دلش را بى نياز مى گرداند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بنده اگر همّ و غمش آخرت باشد، خداوند زندگى اش را براى او سامان مى بخشد و بى نيازى اش را در دلش قرار مى دهد؛ و اگر همّ و غمش دنيا باشد، خداوند زندگى اش را براى او پريشان و پُرمشغله مى سازد و فقر را پيش چشم او قرار مى دهد. در نتيجه، شب و روزش را جز با نيازمندى سپرى نمى كند (هميشه احساس فقر مى نمايد).

امم على عليه السلام:فقيهان و حكيمان هر گاه با همديگر مكاتبه مى كردند، سه چيز را مى نوشتند كه چهارمى نداشت: آن كه همتش آخرت باشد، خدا كار دنيايش را كفايت مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى والامرتبه مى فرمايد: «اى فرزند آدم! خود را وقف عبادت من كن تا سينه ات را از بى نيازى پر كنم و فقرت را بزدايم. در غير اين صورت، دستانت را پر از كار [و مشغله [مى گردانم و فقرت را برطرف نمى سازم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در بازگشتش از جنگ اُحُد، در حالى كه مردمْ ايشان را در ميان گرفته بودند ـ:اى مردم! به آباد كردن آخرتتان ـ كه بِدان مكلّف شده ايد ـ روى آوريد و از دنيايتان كه براى شما تضمين شده است [و روزىِ تان در آن، خواه ناخواه مى رسد]، روى گردانيد و اعضا و جوارحى را كه به نعمت هاى او تغذيه شده است، در معصيت او ـ كه موجب خشم خداوند مى شود ـ به كار نگيريد و به طلب آمرزش از او بپردازيد و همّت خود را صرف تقرّب به طاعت او كنيد. كسى كه به بهره اش از دنيا آغاز كند، بهره اش از آخرت را از كف مى دهد و به آنچه از آخرت مى خواهد، نمى رسد؛ و كسى كه به بهره اش از آخرت آغاز كند، سهمش از دنيا به او مى رسد و از آخرت نيز به آنچه مى خواهد، دست مى يابد.

امام على عليه السلام:هر كس روز خود را آغاز كند، در حالى كه همّ و غم او آخرت باشد، در عين بى پولى، بى نياز خواهد بود و در عين بى كسى، از تنهايى به در مى آيد و با وجود نداشتن قوم و قبيله، عزيز و قدرتمند خواهد بود.

امام على عليه السلام:همّت خود را صرف مَعادَت كن تا مَعادَت آباد شود.

امام على عليه السلام:كسى كه همّتش آخرتش باشد، خداوند همّ و غم دنياى او را برطرف مى سازد.

امام على عليه السلام:هر كس تمام همّ و غمش را براى آخرتش قرار دهد، به آرزو مى رسد.

امام على عليه السلام:كسى كه آخرتْ همّت او باشد، در خوبى، به نهايت آرزويش مى رسد.

امام على عليه السلام:پرداختن تو به آباد كردن مَعادَت، تو را از عذاب آتش مى رهاند.

امام على عليه السلام ـ خطاب به جابر ـ:اى جابر! سامان يافتن دين و دنيا، به چهار چيز است: عالمى كه علمش را به كار مى گيرد، جاهلى كه از آموختن خوددارى نمى كند، بخشنده اى كه در بخشش خويش بخل نمى ورزد، و فقيرى كه آخرتش را به دنيايش نمى فروشد. پس هر گاه عالم، علم خود را تباه كند، جاهل [نيز [از آموختن، خوددارى خواهد كرد و هر گاه توانگر در بخشش خود بُخل ورزد، فقير [نيز [آخرتش را به دنيايش خواهد فروخت.

امام على عليه السلام:هر كس حريص آخرتش باشد، آن را به دست مى آورد؛ و هر كس براى دنيا حرص بزند، نابود مى شود.

امام على عليه السلام:شيرينى آخرت، رنج و درد گرفتارى دنيا را مى بَرد.

امام صادق عليه السلام:كسى كه آخرت، بزرگ ترين همّ و غم او باشد، خداوند سختى و تنگنايى را از او برطرف مى سازد و امورش را سامان مى بخشد و دنيا به رغم ميلش، به او روى مى آورد.