حدیث دربارهكاملان در خدا دوستى

عنه عليه‏السلام ـ أيضا ـ : اللّهُمَّ املَأ قَلبي حُبّا لَكَ، وخَشيَةً مِنكَ، وتَصديقا وإيمانا بِكَ، وفَرَقا مِنكَ، وشَوقا إلَيكَ، يا ذَا الجَلالِ وَالإِكرامِ. اللّهُمَّ حَبِّب إلَيَّ لِقاءَكَ، وَاجعَل لي في لِقائِكَ خَيرَ الرَّحمَةِ وَالبَرَكَةِ. ۱

امام صادق عليه‏السلام ـ در دعايش ـ : بارالها! اى صاحب كرامت و جلال! قلبم را از دوستى تو، ترس از تو، تصديق تو و ايمان به تو، هراس از تو و اشتياق به خودت سرشار كن. بارالها! ديدارت را محبوبم ساز و برايم در ديدارت، بهترين رحمت و بركت را قرار ده.

۱.الكافي: 2 / 586 / 24 عن ابن أبي يعفور، مصباح المتهجّد: 143، إقبال الأعمال: 1 / 173، مصباح الكفعمي: 795، البلد الأمين: 213 وفي الثلاثة الأخيرة عن أبي حمزة الثمالي عن الإمام زين العابدين عليه‏السلاموفيها «حبّب إليَّ لقاءك وأحبب لقائي واجعل لي في لقائك الراحة والفرج والكرامة»، بحار الأنوار: 98/92/ 2.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت تشویق به طلب علم و حکمت +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: بارالها! دوستى‏ات را محبوب‏ترين چيزها برايم قرار ده، ترس از خودت را ترس‏آورترين چيزها نزدم قرار ده و با شوق ديدارت، نيازهاى دنيايى را از من بِبُر.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: بارالها! دوستى تو و دوستى آن كه دوستت دارد و كردارى را كه مرا به دوستى‏ات مى‏رساند، از تو درخواست مى‏كنم. بارالها! دوستى خودت را نزد من محبوب‏تر از خودم، خانواده‏ام و آب خنك، قرار ده.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: اى مردم! كهن‏سال گشته‏ام، استخوانم سست شده، پيكرم فرو ريخته است و به من خبر مردنم را داده‏اند و مرگم نزديك شده و شوق ديدار پروردگارم در من، شديد شده است.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند عز و جل، نور چشمم را در نماز قرار داده است و همان گونه كه غذا را محبوب شخص گرسنه و آب را محبوب تشنه قرار داده، نماز را محبوبم ساخته است؛ حال آن كه هرگاه شخص گرسنه غذا بخورد، سير مى‏شود و هرگاه آب بنوشد، سيراب مى‏گردد؛ امّا من از نماز، سير نمى‏شوم.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: شريعت، گفته‏هاى من است و طريقت، كرده‏هايم در نسخه ديگرى: گفته‏هايم. و حقيقت، احوالم و معرفت، سرمايه‏ام و عقل، اساس دينم و دوستى، بنيادم و شوق، مركبم.

امام على عليه‏السلام ـ در نيايشش ـ : بارالها! به عزّت و جلالت سوگند كه چنان تو را دوست دارم كه شيرينى آن، در دلم استوار گشته است. هرگز جان‏هاى كسانى كه تو را به يگانگى مى‏پرستند، به اين باور نمى‏رسند كه تو دوستانت را دشمن مى‏دارى.

امام على عليه‏السلام ـ در دعايش ـ : بارالها! پروردگارا! سرور و مولاى من! از چه چيز به تو شكايت برم و براى كدام‏يك از آنها بمويم و بگريم؟ براى عذاب دردناك و سختى آن؟ يا براى طولانى بودن كيفر (مجازات) و مدّت آن؟ پس اگر مرا براى كيفرها در كنار دشمنانت بگذارى و مرا با كيفرديدگانت گِردآورى و ميان من و اوليا و دوستانت جدايى بيندازى ـ اى اله و سرور و مولا و پروردگارم! ـ، گيرم كه بر عذابت صبر كردم؛ چگونه بر فراقت صبر كنم؟!

امام حسين عليه‏السلام ـ در دعايش ـ : اين تويى كه اغيار را از دل‏هاى دوستانت زدودى تا آن كه جز تو را دوست نداشتند. آن كه تو را از دست داد، چه به دست آورد؟ و آن كه تو را يافت، چه از دست داد؟ آن كه جز تو را به جاى تو پذيرفت، زيان كرد.