حدیث دربارهبخشش

دوستی در قرآن و حدیث، ص ۱۱۹، ح ۲۵۵

امام علی علیه‌السلام

عنه عليه‏السلام: مَن بَذَلَ مَعروفَهُ كَثُرَ الرّاغِبُ إلَيهِ. ۱

امام على عليه‏السلام: هركه نيكى [و دارايى] خود را ببخشد، راغبان به او فراوان مى‏گردند.

۱.غرر الحكم: 8492.

کلیدواژه‌ها دوستی مردم عوامل دوستی بخشش

احادیث دیگر این موضوع

۵

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: هركه خواستار دوستى مردم است، از دارايى خود ببخشد.

عيسى عليه‏السلام: چگونه كسى كه پاره‏اى از آنچه را دارد، نمى‏بخشد، محبّت كاملِ دوستش را مى‏خواهد؟

امام على عليه‏السلام: بخشش، [عامل] دوستى است.

امام على عليه‏السلام: هركه پيش از آن كه از او بخواهند، ببخشد و عطا كند، بزرگوار و محبوب است.

الأمالى طوسى ـ به نقل از صفوان جمّال ـ : مُعَلّى بن خُنَيس مى‏خواست به سفرى برود. براى خداحافظى نزد امام صادق عليه‏السلامآمد. حضرت، هنگام خداحافظى به او فرمود: «اى مُعلّى! به خدا عزّت جو، تا خداوند به تو عزّت بخشد». گفت: اى پسر پيامبر خدا! چگونه؟ فرمود: «اى مُعلّى! از خداوند متعال بترس، تا همه چيز از تو بترسد. اى مُعلّى! با صله دادن به برادرانت، با آنان دوستى بورز؛ زيرا خداوند، بخشش را [وسيله]دوستى، و نبخشيدن و منع را [مايه]دشمنى قرار داده است. به خدا سوگند، اگر از من بخواهيد و من به شما عطا كنم و مرا دوست بداريد، برايم بهتر است از اين كه از من چيزى نخواهيد و من نيز به شما نبخشم و در نتيجه، مرا دشمن بداريد. هرچه خداوند بر دست من به شما برساند، [در حقيقتْ] باز هم همان خداوند است كه ستوده است و شما از سپاسگزارى آنچه خداوند بر دست من به شما رسانده است، دور نمى‏شويد».