حدیث دربارهدل به نماز سپردن
عنه عليهالسلام: إنّي لاَُحِبُّ لِلرَّجُلِ المُؤمِنِ مِنكُم إذا قامَ في صَلاتِهِ أن يُقبِلَ بِقَلبِهِ إلَى اللّهِ تَعالى، ولا يَشغَلَهُ بِأَمرِ الدُّنيا؛ فَلَيسَ مِن مُؤمِنٍ يُقبِلُ بِقَلبِهِ في صَلاتِهِ إلَى اللّهِ إلاّ أقبَلَ اللّهُ إلَيهِ بِوَجهِهِ، وأقبَلَ بِقُلوبِ المُؤمِنينَ إلَيهِ بِالمَحَبَّةِ لَهُ بَعدَ حُبِّ اللّهِ إيّاهُ. ۱
امام صادق عليهالسلام: دوست دارم كه مؤمن شما هرگاه به نماز ايستاد، با دل خود به خداى متعال، روى بياورد و دلش او را به امور دنيا مشغول نكند؛ چون هيچ مؤمنى در نماز با همه قلبش به خدا روى نمىآورد، مگر آن كه خداوندْ با وجه [كريم]خود، به او روى خواهد آورد و پس از آن كه خداوندْ او را دوست داشت، دلهاى مؤمنان را نيز متوجّه او خواهد ساخت.
۱.الأمالي للمفيد: 150/7، ثوابالأعمال: 163/1 نحوهكلاهما عن إبراهيمالكرخيّ، بحار الأنوار: 84/240/24.