حدیث دربارهدل به نماز سپردن
الإمام الصادق عليهالسلام: لا تَجتَمِعُ الرَّغبَةُ وَالرَّهبَةُ في قَلبٍ إلاّ وَجَبَت لَهُ الجَنَّةُ، فَإِذا صَلَّيتَ فَأَقبِل بِقَلبِكَ عَلَى اللّهِ عز و جل؛ فَإِنَّهُ لَيسَ مِن عَبدٍ مُؤمِنٍ يُقبِلُ بَقَلبِهِ عَلَى اللّهِ عز و جل في صَلاتِهِ ودُعائِهِ إلاّ أقبَلَ اللّهُ عز و جل عَلَيهِ بَقُلوبِ المُؤمِنينَ إلَيهِ، وأيَّدَهُ مَعَ مَوَدَّتِهِم إيّاهُ بِالجَنَّةِ. ۱
امام صادق عليهالسلام: هرگاه بيم و اميد در دلى جمع شود، بهشت برايش واجب مىگردد. پسهرگاه به نماز ايستادى، با دلخود به خداوند عز و جل روى بياور؛ زيرا هيچ بنده مؤمنى در نمازش با دل خود به خداوند روى نمىآورد و او را به دعا نمىخواند، مگر آن كه خداوند عز و جل، دلهاى مؤمنان را متوجّه او مىسازد و افزون بر دوستى آنان نسبت به او، با بهشت [نيز]تأييدش مىكند.
۱.كتاب من لا يحضره الفقيه: 1 / 209 / 632، بحار الأنوار: 84 / 260 / 59 نقلاً عن أسرار الصلاة.