حدیث دربارهبقاى دوستى تا روز قيامت

تفسير القمّى ـ به نقل از حارث ـ : امام على عليه‏السلامدرباره دو دوستِ مؤمن و دو دوستِ كافر فرمود: «امّا دو دوست مؤمن كه زندگى‏شان را بر اساس دوستى در راه فرمانبرى از خدا گذاردند و بر اساس آن، به يكديگر بخشش‏ها كردند و به يكديگر مهر ورزيدند، چون يكى‏شان پيش از ديگرى بميرد و خداوند، جايگاه او را در بهشت به او نشان دهد، به شفاعت از دوستش مى‏پردازد و مى‏گويد: "پروردگارا! دوستم، فلانى، مرا به فرمانبرى از تو فرمان مى‏داد و از معصيت و نافرمانىِ تو بازم مى‏داشت. پس او را بر همان هدايتى كه مرا بر آنْ استوار داشتى، استوار بدار، تا آنچه را به من نشان داده‏اى، به او نيز نشان دهى". خداوند نيز دعاى او را مستجاب مى‏كند و چون اين دو يكديگر را نزد خداوند عز و جلمى‏بينند، هر يك از آنان به دوستش مى‏گويد: "خداوند به توىِ دوست، پاداش خير دهد! تو مرا به فرمانبرى از خدا فرمان مى‏دادى و از نافرمانى او بازم مى‏داشتى". امّا دو كافرى كه بر اساس نافرمانى خدا با يكديگر دوستى كردند و بر اساس آن، به يكديگر بخشش‏ها نمودند و مهر ورزيدند، پس چون يكى‏شان پيش از دوستش بميرد و خداوند متعال، جايش را در آتش به او نشان دهد، مى‏گويد: "پروردگارا! فلانى، دوستم، مرا به نافرمانى از تو فرمان مى‏داد و از فرمانبرى‏ات، بازم مى‏داشت. پس او را بر ادامه گناهانى كه مرا بر آن استوار داشت، استوار بدار تا عذابى را كه به من نشان دادى، به او نيز نشان بدهى". پس چون روز قيامت، يكديگر را نزد خداوند مى‏بينند، هريك از آنان به دوستش مى‏گويد: "خداوند به توىِ دوست، پاداش بد دهد! مرا به نافرمانى از خدا فرمان مى‏دادى و از فرمانبرى‏اش بازم مى‏داشتى"». سپس حضرت اين آيه را خواند: « «دوستان در آن روز، دشمن يكديگرند، جز پرهيزگاران» ».