حدیث دربارهايمان ، دوستى و دشمنى است

الكافي عن فضيل بن يسار: سَأَلتُ أبا عَبدِاللّه‏ِ عليه‏السلام عَنِ الحُبِّ وَ البُغضِ، أمِنَ الإِيمانِ هُوَ؟ فَقالَ: و هَلِ الإِيمانُ إلاَّ الحُبُّ وَ البُغضُ؟! ثُمَّ تَلا هذِهِ الآيَةَ: «حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الاْءِيمَـنَ وَ زَيَّنَهُو فِى قُلُوبِكُمْ وَكَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيَانَ أُوْلَـئكَ هُمُ الرَّ شِدُونَ» . ۱

الكافى ـ به نقل از فُضَيل بن يَسار ـ : از امام صادق عليه‏السلام درباره دوستى و دشمنى پرسيدم كه آيا از ايمان به شمار مى‏رود. حضرت پاسخ داد: «مگر ايمان، جز دوستى و دشمنى است؟». سپس اين آيه را برخواند: « «ايمان را محبوب شما ساخت و آن را در دل‏هايتان آراست و كفر و فُسوق و عصيان را ناخوشايند شما ساخت. چنين كسانى همان هدايت يافتگان‏اند» ».

۱.الكافي: 2 / 125 / 5، المحاسن: 1 / 409 / 930، بحار الأنوار: 69 / 241 / 16.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت تشویق به طلب علم و حکمت +6 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: آيا دين، جز دوستى و دشمنى است؟ خداوند عز و جلمى‏فرمايد: «اگر خدا را دوست داريد، از من پيروى كنيد تا خداوند، دوستتان بدارد» .

امام على عليه‏السلام ـ در وصف عالمان ـ : بدانيد كه بندگانى كه نگاهدار علم خدايند، دانشِ محفوظ او را مى‏پايند، و چشمه‏هايش را مى‏گشايند، و به دوستى با هم پيوند دارند، و با محبّت، با يكديگر ديدار مى‏كنند، و از جام لبريز [محبّت]به يكديگر مى‏نوشانند و سيراب، بازمى‏گردند. نه دچار ترديد مى‏شوند و نه غيبت به ميانشان مى‏شتابد. بدين سان، آفرينش و خُلق و خويشان، شكل يافته است و بر اساس آن، يكديگر را دوست مى‏دارند و با يكديگر مى‏پيوندند.

امام باقر عليه‏السلام: ايمان، دوستى و دشمنى است.

تفسير العيّاشى ـ به نقل از ابو عُبيده حَذّاء ـ : نزد امام باقر عليه‏السلامرفتم و گفتم: پدر و مادرم فدايت! گاه شيطان با من خلوت مى‏كند و در نتيجه، جانم پليد مى‏شود. سپس به ياد مى‏آورم كه شما را دوست دارم و به شما پيوسته‏ام. آن‏گاه، جانم پاك مى‏شود. حضرت فرمود: «اى زياد! واى بر تو! آيا دين، جز دوستى است؟ مگر سخن خداوند متعال را نديده‏اى: «اگر خدا را دوست داريد، از من پيروى كنيد، تا خدا دوستتان بدارد» ؟

الكافى ـ به نقل از بُرَيد بن معاويه ـ: نزد امام باقر عليه‏السلام در سراپرده ايشان در مِنا بودم كه به زياد اسود ـ كه گويى پاهايش از جا درآمده و از كار افتاده بود ـ نگريست. از او پرسيد: «چرا پاهايت چنين شده است؟». گفت: با شترى نوسال كه سفرها نزارش كرده بود، آمدم و ناگزير، بيشتر مسير را پياده طى كردم. حضرت برايش اندوهگين شد. در اين حال، زياد گفت: من مرتكب گناهانى مى‏شوم تا آن كه مى‏پندارم كه هلاك شده‏ام؛ امّا چون به ياد مى‏آورم كه شما را دوست دارم، به نجات، اميدوار مى‏شوم و اين پندارم برطرف مى‏گردد. حضرت فرمود: «آيا دين، جز دوستى است؟ خداوند متعال مى‏فرمايد: «ايمان را محبوب شما ساخت و آن را در دل‏هايتان آراست» . نيز مى‏فرمايد: «اگر خدا را دوست داريد، از من پيروى كنيد، تا خدا دوستتان بدارد» . باز مى‏فرمايد: «كسى را كه به سويشان مهاجرت كند، دوست مى‏دارند» ».

امام صادق عليه‏السلام: هركه بر اساس دين، دوستى نكند و بر اساس دين، دشمنى نورزد، دين ندارد.

امام صادق عليه‏السلام: هركه شادمان مى‏شود كه خدا را در حالى ببيند كه به حقيقتْ مؤمن است، بايد با خدا و پيامبرش و كسانى كه ايمان آورده‏اند، دوستى كند و از دشمنان آنها، بيزارى جويد و فضايلى را كه از آنها به وى رسيده است، بپذيرد.