حدیث دربارهگوناگون
عنه عليهالسلام ـ أيضا ـ : حُبُّ اللّهِ إذا أضاءَ عَلى سِرِّ عَبدٍ أخلاهُ عَن كُلِّ شاغِلٍ. وكُل ذِكرٍ سِوَى اللّهِ تَعالى ظُلمَةٌ. وَالمُحِبُّ أخلَصُ النّاسِ سِرّا للّهِِ تَعالى، وأصدَقُهُم قَولاً، وأوفاهُم عَهدا، وأزكاهُم عَمَلاً، وأصفاهُم ذِكرا، وأعبَدُهُم نَفسا، يَتَباهَى المَلائِكَةُ بِهِ عِندَ مُناجاتِهِ، ويَفخَرُ بِرُؤيَتِهِ، وبِهِ يَعمُرُ اللّهُ بِلادَهُ، وبِكَرامَتِهِ يُكرِمُ عِبادَهُ، يُعطيهِم إذا سَأَلوا بِحَقِّهِ، ويَدفَعُ عَنهُمُ البَلايا بِرَحمَتِهِ. فَلَو عَلِمَ الخَلقُ ما مَحَلُّهُ عِندَ اللّهِ ومَنزِلَتُهُ لَدَيهِ ما تَقَرَّبوا إلَى اللّهِ تَعالى إلاّ بِتُرابِ قَدَمَيهِ. ۱
مصباح الشريعة ـ در سخنى كه به امام صادق عليهالسلام نسبت داده شده است ـ : دوستى خدا چون بر ضمير بندهاى بتابد، او را از هر مشغوليتى مىپردازد (خالى مىكند). هر يادى جز ياد خداوند متعال، تاريكى است. شخص دوستدار، ضميرش از همه مردم براى خدا خالصتر، سخنش راستتر، عهدش وفادارانهتر، كردارش پاكتر، يادش پاكيزهتر و جانش بندهتر است. چون مناجات كند، فرشتگان به او مباهات مىورزند و به ديدارش افتخار مىكنند. خداوند به سبب او، سرزمينها را آباد مىكند، و به سبب گراميداشت او، بندگانش را گرامى مىدارد و به سبب حقّ او، چون بندگان از او درخواستى كنند، به آنان مىبخشد، و به سبب رحمت بر او، بلاها را از آنان برطرف مىكند. اگر خلق مىدانستند كه وى در نزد خداوند، چه جايگاه و منزلتى دارد، جز با خاكِ پاى او، به خداوند عز و جلتقرّب نمىجستند.
۱.مصباح الشريعة: 521، بحار الأنوار: 70 / 23 / 23.