حدیث دربارهخطرناك ترين مانع

الإمام المهديّ عليه‏السلام ـ في قَولِهِ تَعالى: «فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى» ۱ ـ : إنَّ موسى ناجى رَبَّهُ بِالوادِ المُقَدَّسِ، فَقالَ: «يا رَبِّ، إنّي قَد أخلَصتُ لَكَ المَحَبَّةَ مِنّي، وغَسَلتُ قَلبي عَمَّن سِواكَ» وكانَ شَديدَ الحُبِّ لِأَهلِهِ. فَقالَ اللّه‏ُ تَعالى: «إخْلَعْ نَعْلَيْكَ» أي: اِنزَع حُبَّ أهلِكَ مِن قَلبِكَ إن كانَت مَحَبَّتُكَ لي خالِصَةً وقَلبُكَ مِنَ المَيلِ إلى مَن سِوايَ مَغسولاً. ۲

امام مهدى عليه‏السلام ـ درباره گفته خداى متعال كه «كفشت را بيرون آر، كه تو در سرزمين مقدسِ «طُوى» ۳ هستى» ـ : موسى در وادى مقدّس با پروردگارش مناجات كرد و گفت: پروردگارا! محبّتم را براى تو خالص ساخته‏ام و قلبم را از غير تو شسته‏ام»، در حالى كه ايشان، بسيار خانواده‏اش را دوست مى‏داشت. پس از آن، خداوند متعال فرمود: «كفشت را در آور»؛ يعنى اگر محبّتت براى من خالص و قلبت از گرايش به غير من پاك است، محبّت به خانواده‏ات را از قلبت بركَن.

۱.طه: 12.

۲.كمال الدين: 460/21، الاحتجاج: 2/528/341 كلاهما عن سعد بن عبداللّه‏ القمّي، بحار الأنوار: 13/65/4.

۳.نامِ آن سرزمين.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت تشویق به طلب علم و حکمت +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: دنيا دوستى و خدا دوستى، هرگز در يك قلب، جمع نمى‏شوند.

عيسى عليه‏السلام: به حق برايتان مى‏گويم: بنده نمى‏تواند خدمتگزار دو پروردگار باشد و هرچه بكوشد، باز يكى‏را بر ديگرى‏ترجيح خواهد داد. همچنين خدا دوستى و دنيا دوستى، براى شما جمع نخواهد شد.

مسكّن الفؤاد: در اخبار داوود عليه‏السلام [از زبان خداوند]آمده است: «دوستانم را با انديشه دنيا چه كار؟ اين انديشه، شيرينىِ مناجاتم را از دل‏هايشان مى‏زدايد. اى داوود! محبّت دوستانم به من، در گرو آن است كه اهل معنويت باشند و [براى دنيا]غمگين نباشند».

حلية الأولياء ـ به نقل از ابو سليمان ـ : خداوند متعال به داوود عليه‏السلام وحى كرد: «در حقيقت، من شهوت‏ها را براى آفريدگان ضعيفم آفريدم. پس بپرهيز از اين‏كه قلبت به چيزى از آنها وابسته شود كه سبك‏ترين كيفرت، آن خواهد بود كه شيرينى محبّتم را از قلبت خواهم زدود».

المحجّة البيضاء: در اخبار داوود عليه‏السلام آمده است كه خداوند به او وحى كرد: «اى داوود! تو مى‏پندارى كه دوستم دارى. پس دنيا دوستى را از قلبت بيرون كن؛ زيرا دوستى من و آن، در هيچ قلبى جمع نمى‏شود. اى داوود! دوستى‏ام را يكسره خالص كن و با اهل دنيا به گونه‏اى [معتدلانه]معاشرت كن. درباره [احكام]دينت از من تقليد كن، نه از آدميان. امّا هر آنچه برايت روشن گشت كه با محبّت من همساز است، آن را حفظ كن. امّا آنچه بر تو دشوار گشت، پس در آن، از من تقليد كن و بر من حق است كه تربيت و استوار داشتنت را به عهده بگيرم و راهنما و راهبرت باشم. بى آن كه از من درخواست كنى، به تو مى‏بخشم و در سختى‏ها به تو كمك مى‏كنم؛ زيرا من بر خود عهد كرده‏ام كه پاداش ندهم، مگر به بنده‏اى كه از خواست و اراده‏اش بگريزد و خود را برابرم بيفكند، چون كه هيچ بى‏نيازى‏اى جز با من نيست. پس هرگاه چنين بودى، بى‏كسى و خوارى را از تو برطرف خواهم كرد و انس و شيرينى را در قلبت جاى خواهم داد».

المحجّة البيضاء: [خداوند متعال به داوود عليه‏السلام وحى كرد:] اى داوود! از طريق بازداشتن نفست از شهوت‏ها، با آن دشمنى كن و با من دوستى كن، تا به تو بنگرم و ببينى كه حجاب‏هاى ميان ما برداشته شده است. با تو چنان مدارا مى‏كنم تا هرگاه خواستم با پاداشم بر تو منّت گذارم، در جهت به دست آوردنش نيرومند شوى، و من در حالى كه تو پايبند فرمانبرى من هستى، آن را از تو پنهان مى‏كنم.

إرشاد القلوب ـ در ضمن حديث «معراج» ـ : [خداوند متعال فرمود:] اى احمد! اگر بنده‏اى به مقدار نماز آسمانيان و زمينيان، نماز بخواند و به مقدار روزه آسمانيان و زمينيان، روزه بگيرد و همچو فرشتگان، از خوردنْ باز ايستد و چون برهنگانْ لباس بپوشد، آن‏گاه ذرّه‏اى دوستى دنيا يا شهرت يا رياست و يا زيب و زيور آن را در قلبش ببينم، در خانه‏ام همسايه من نخواهد بود و محبّتم را از قلبش برخواهم كَند. سلام و محبّت من بر تو باد!

امام على عليه‏السلام: همچنان‏كه خورشيد و شب با يكديگر جمع نمى‏شوند، خدا دوستى و دنيا دوستى با يكديگر جمع نمى‏شوند.