عشق ستوده

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند متعال مى‏فرمايد: هرگاه اشتغال به [ياد] من بر بنده‏ام چيره گردد، خوشى و لذّتش را در يادكرد خودم قرار مى‏دهم. پس چون خوشى و لذّتش را در يادكردِ خودم قرار دادم، با من عشق مى‏ورزد و من با او عشق مى‏ورزم. پس چون با من عشق ورزيد و من با او عشق ورزيدم، حجاب ميان خود و او را برمى‏دارم و خود، نشانه‏هاى برابر چشمانش مى‏شوم. در نتيجه، چون مردم دچار فراموشى و خطا شوند، او دچار فراموشى و خطا نمى‏گردد. آنان، سخنشان سخن پيامبران است. آنان، قهرمانان حقيقى‏اند. اين كسان هستند كه هرگاه بخواهم زمينيان را كيفر يا عذابى دهم، به يادشان مى‏افتم و در نتيجه، عذاب و كيفر را از زمينيان برطرف مى‏كنم.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: برترينِ مردم، كسى است كه عاشق عبادت گردد، پس در آغوشش گيرد و با دلش دوستش بدارد و با پيكرش هماغوشش گردد و خود را وقف آن سازد، و در نتيجه، نسبت به دنيا چنان بى اعتنا گردد كه اهميّت ندهد كه در آسايش است يا سختى.

امام باقر عليه‏السلام: على عليه‏السلامهمراه مردم از شهر خارج شد، تا آن كه به يك ميلى يا دو ميلى كربلا رسيد. آن‏گاه از آنان جلو افتاد، تا آن كه جايى را كه «مقدفان» ناميده مى‏شد، طواف كرد و فرمود: «در اين جا، دويست پيامبر و دويست سِبط (پيامبرزاده) كشته شدند كه همه‏شان شهيدند و اين جا، محلّ فرو نشستن شتران و قتلگاه‏هاى عاشقان شهيدى است كه نه پيش از آنان كسى بر آنان پيشى گرفته‏است و نه پس‏از آنان‏كسى‏به‏مرتبت آنان خواهد رسيد».