حدیث دربارهپيش دستى كردن در دعا

عنه عليه السلام:إنَّ الدُّعاءَ فِي الرَّخاءِ يَستَخرِجُ الحَوائِجَ فِي البَلاءِ. ۱

امام صادق عليه السلام:دعا كردن در هنگام آسايش، نيازهاى هنگام گرفتارى را برمى آورَد.

۱.الكافي: ج 2 ص 472 ح 3، عدّة الداعي: ص 121 كلاهما عن هارون بن خارجة، مكارم الأخلاق: ج 2 ص 9 ح 1990 وفيه «لينجز» بدل «يستخرج»، بحار الأنوار: ج 93 ص 339 ح 11.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی دعا و ذکر تشویق کردن به دعا +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خدا را پاس بدار، تا تو را پاس بدارد و خدا را پاس بدار، تا او را در برابر خود بيابى. در هنگام آسايش خدا را بشناس، تا در هنگام سختى، او تو را بشناسد. هرگاه چيزى خواستى، از خدا بخواه و هرگاه كمكى طلبيدى، از خداوند عز و جل بطلب.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه خوش دارد كه خداوند، در سختى ها و گرفتارى ها دعايش را بپذيرد، در هنگام آسايش و خوشى، بسيار دعا كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هرگاه بنده در هنگام آسايش، پروردگارش را ياد كند، خداوند، در هنگام رنج و گرفتارى به يارى اش مى آيد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سه چيز است كه بنده، به واسطه آنها به خواست هاى دنيا و آخرت مى رسد: شكيبايى در گرفتارى ها، خرسندى به قضاى الهى، و دعا كردن در هنگام برخوردارى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سه چيز است كه روزى هر كس شود، خير هر دو سرا روزىِ او شده است: خرسندى به قضاى الهى، شكيبايى بر بلا، و دعا كردن در هنگام آسايش.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:يونسِ پيامبر عليه السلام آن گاه كه در شكم ماهى صدا زد، گفت: بار خدايا! معبودى جز تو نيست. وارسته اى تو! من، خود از ستمكاران بودم. اين دعا، عرش را به شفقت آورد. فرشتگان گفتند: بار پروردگارا! اين آوايى ضعيف و آشنا از سرزمينى غريب است! خداوند فرمود: «او را نمى شناسيد؟». گفتند: او كيست، اى پروردگار ما؟ فرمود: «او بنده من، يونس است». فرشتگان گفتند: همان بنده ات يونس كه همواره، هر عملِ او را فراز مى آوردى و مى پذيرفتى و دعايش را اجابت مى كردى؟ فرمود: «آرى». گفتند: پروردگارا! آيا به [سبب] آنچه در هنگام آسايش انجام مى داد، رحم نمى آورى و او را از بلا نمى رهانى؟ فرمود: «چرا» و به ماهى دستور داد تا او را در خشكى افكند.

امام على عليه السلام:پيش از نازل شدن بلا، دعا كنيد.

امام على عليه السلام:هيچ بلازده اى، هرچند گرفتارىِ او بزرگ باشد، به دعا كردن سزاوارتر از كسى نيست كه در عافيت به سر مى بَرد، امّا از بلا ايمن نيست.