قاسطين (معاويه و دار و دسته اش)

امام على عليه السلام:بار خدايا! اگر آنان دست رد به سينه حق زده اند، پس جماعتشان را از هم پراكنده ساز و وحدت كلمه شان را از هم فرو پاش و آنان را به سبب گناهانشان به هلاكت در افكن.

امام على عليه السلام:هان! به من خبر رسيده است كه معاويه، مرا ناسزا مى گويد و نفرين مى كند. بار خدايا! بر او سخت گير و نفرين را بر سزامندش فرو فرست. چنين باد، اى پروردگارِ جهانيان، اى پروردگار اسماعيل و برانگيزاننده ابراهيم، كه به راستى، تو ستودنى و بزرگوارى.

امام على عليه السلام:خدا مرگ دَهَد پسر آن زنِ جگر خوار را! چه گم راه و كور دل اند او و يارانش!. خداوند، ميان من و اين امّت، داورى كند كه رشته خويشاوندى مرا بُريدند و روزگارِ مرا تباه كردند، و حقّ مرا [از من] دور ساختند و مقام بلند مرا خُرد شمردند و بر ستيز با من، هم داستان شدند!

شرح الأخبار:على عليه السلام شنيد كه مردى، شاميان را نفرين مى كند. فرمود: «واى بر تو! آنها را لعنت مكن؛ بلكه [تنها]معاويه و عمرو بن عاص و پيروان آن دو را نفرين كن». و على عليه السلام در قنوت خود، آنها را نفرين مى كرد.

امام على عليه السلام:خدا معاويه را مرگ دهد! بار خدايا! گناهان آنان (شاميان) را بر دوش او نِه، و بارها و سنگينى هاى ايشان را بر بارهاى [گناهان]وى بيفزاى. بار خدايا! از او مگذر.

وقعة صفّين:على عليه السلام هر گاه نماز صبح و مغرب مى خواند، پس از نماز مى گفت: «بار خدايا! معاويه و عمرو و ابو موسى و حبيب بن مَسلمه و ضحّاك بن قيس و وليد بن عُقبه و عبدالرحمان بن خالد بن وليد را لعنت فرما».

المصنّف، ابن ابى شيبةـ به نقل از عبدالرحمان بن مغفل ـ: نماز صبح را با على عليه السلام گزاردم. ايشان، قنوت خواند و در قنوتش گفت: «بار خدايا! معاويه و پيروانش، عمرو بن عاص و پيروانش، ابو [اَعوَر] سُلَمى و پيروانش، و عبد اللّه بن قيس و پيروانش را مجازات كن».

المناقب، كوفىـ به نقل از يوسف بن ابى روق ـ: على بن ابى طالب عليه السلام پس از آن كه دو داور (عمرو بن عاص و ابو موسى)، ظالمانه و خودسرانه داورى كردند، گفت: «بار خدايا! نخست، معاوية بن ابى سفيان را لعنت فرما، و دوم، عمرو بن عاص را، و سوم، ابو اعور سُلمى را، و چهارم، عبد اللّه بن قيس [ابو موسى اشعرى] را». امام عليه السلام اين نفرين را با صداى بلند مى گفت.

امام على عليه السلامـ در نفرينش بر عمرو بن عاص ـ: بار خدايا! لعنتش فرما، كه پيامبرت هم بر او لعنت فرستاده است.

الإستيعاب:ابو اَعوَر سُلَمى ـ كه نامش عمرو بن سفيان است. ـ، همراه عمرو بن عاص با معاويه در صفّين بودند، و او كينه توزترين سپاه معاويه نسبت به على عليه السلام بود، و على عليه السلام در قنوت نماز صبحش از او، به همراه چند تن ديگر كه در قنوتش آنان را نفرين مى كرد، نام مى بُرد و مى گفت: «بار خدايا! او را مجازات كن».

امام على عليه السلامـ به مروان بن حَكَم ـ: برو به جهنّم، خدايت لعنت كُناد!

الغارات:آن گونه كه به ما رسيده است، على عليه السلام پيش از وفاتش بر بُسر بن ابى اَرطات، نفرين فرستاد و گفت: «بار خدايا! بُسر، دينش را به دنيايش فروخت و حرمت هاى تو را زيرِ پا نهاد و فرمان بُردارى از مخلوقى نابه كار را بر آنچه [از ثواب و پاداش]، نزد توست ترجيح مى داد. بار خدايا! پس او را نميران تا آن كه خِردش را از او بگيرى». از وفات على عليه السلام اندكى بيش نگذشت كه بُسر، دچار وسواس شد و عقلش زايل گشت.

امام على عليه السلام:بار خدايا! بُسر و عَمرو و معاويه را لعنت كن. بار خدايا! خشمت بر آنان، فرود آيد و انتقامت بر آنان، نازل گردد و گزند و عذابت كه از گروه بزهكاران بازَش نمى دارى، به ايشان برسد.

الإرشادـ به نقل از وليد بن حارث و جز او، از رجالشان ـ: چون رفتارى كه بُسر بن اَرطات با يمن كرد به امير مؤمنان عليه السلام گزارش شد، گفت: «بار خدايا! بُسر، دينش را به دنيا فروخت. پس خِردش را از او بگير و از دينش، چيزى كه بدان سبب مستوجب رحمت تو شود، برايش مگذار». بُسر چندان زنده مانْد كه به اختلالِ عقل، دچار آمد، به طورى كه شمشير مى خواست، و برايش شمشيرى از چوب مى ساختند و او با آن، چندان ضربه مى زد كه از هوش مى رفت، و چون به هوش مى آمد، مى گفت: شمشير، شمشير! و باز، شمشير را به دستش مى دادند و پيوسته ضربه مى زد، و كارش همين بود تا آن كه مُرد.

مروج الذهب:على عليه السلام ـ هنگامى كه خبر كشته شدن دو پسر عبيد اللّه: قُثَم و عبدالرحمان به دست بُسر را شنيد، گفت: «بار خدايا! دين او و خِردش را از وى بگير». پس، بُسر، پيرى خِرِف شد تا بدان جا كه عقلش را از كف داد و به شمشير، شُهره شد و دَمى از شمشير جدا نمى شد. از اين رو، شمشيرى چوبين برايش ساختند و خيكى پُر باد در برابرش مى گذاشتند كه بر آن مى زد و چون پاره مى شد، خيكى ديگر برايش مى گذاشتند، و او پيوسته با آن شمشير بر آن خيك مى زد، تا آن كه با همان حال ديوانگى و در حالى كه با مدفوعش بازى مى كرد، مُرد.