حدیث دربارهقاسطين (معاويه و دار و دسته اش)
الإرشاد عن الوليد بن الحارث وغيره عن رجالهم:إنَّ أميرَ المُؤمِنينَ عليه السلام لَمّا بَلَغَهُ ما صَنَعَهُ بُسرُ ابنُ أرطاةَ بِاليَمَنِ قالَ:
اللّهُمَّ إنَّ بُسرا باعَ دينَهُ بِالدُّنيا فَاسلُبهُ عَقلَهُ، ولا تُبقِ لَهُ مِن دينِهِ ما يَستَوجِبُ بِهِ عَلَيكَ رَحمَتَكَ.
فَبَقِيَ بُسرٌ حَتَّى اختَلَطَ ۱، فَكانَ يَدعو بِالسَّيفِ، فَاتُّخِذَ لَهُ سَيفٌ مِن خَشَبٍ، فَكانَ يَضرِبُ بِهِ حَتّى يُغشى عَلَيهِ، فَإِذا أفاقَ قالَ: السَّيفَ السَّيفَ! فَيُدفَعُ إلَيهِ فَيَضرِبُ بِهِ، فَلَم يَزَل ذلِكَ دَأبَهُ حَتّى ماتَ. ۲
الإرشادـ به نقل از وليد بن حارث و جز او، از رجالشان ـ: چون رفتارى كه بُسر بن اَرطات با يمن كرد به امير مؤمنان عليه السلام گزارش شد، گفت: «بار خدايا! بُسر، دينش را به دنيا فروخت. پس خِردش را از او بگير و از دينش، چيزى كه بدان سبب مستوجب رحمت تو شود، برايش مگذار».
بُسر چندان زنده مانْد كه به اختلالِ عقل، دچار آمد، به طورى كه شمشير مى خواست، و برايش شمشيرى از چوب مى ساختند و او با آن، چندان ضربه مى زد كه از هوش مى رفت، و چون به هوش مى آمد، مى گفت: شمشير، شمشير! و باز، شمشير را به دستش مى دادند و پيوسته ضربه مى زد، و كارش همين بود تا آن كه مُرد.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر