معاويه و يارانش

1 حدیث
الاحتجاج عن الشعبي وأبي مخنف ويزيد المصري عن الإمام الحسن عليه السلامـ في دُعائِهِ عَلى مُعاوِيَةَ وأصحابِهِ ـ: ما لَهُم! خَرَّ عَلَيهِمُ السَّقفُ مِن فَوقِهِم وأتاهُمُ العَذابُ مِن حَيثُ لا يَشعُرونَ ۱، ثُمَّ قالَ: يا جارِيَةُ أبلِغيني ثِيابي. ثُمَّ قالَ: اللّهُمَّ إنّي أدرَأُ بِكَ في نُحورِهِم، وأعوذُ بِكَ مِن شُرورِهِم، وأستَعينُ بِكَ عَلَيهِم، فَاكفِنيهِم بِما شِئتَ وأنّى شِئتَ، مِن حَولِكَ وقُوَّتِكَ يا أرحَمَ الرّاحِمينَ. وقالَ لِلرَّسولِ: هذا كَلامُ الفَرَجِ. فَلَمّا أتى مُعاوِيَةَ رَحَّبَ بِهِ وحَيّاهُ وصافَحَهُ. ۲
الاحتجاجـ به نقل از شَعبى و ابو مِخنَف و يزيد مصرى ـ: امام حسن عليه السلام در نفرينش بر معاويه و ياران او فرمود: «باز، چه مى خواهند؟ سقفِ روى سرشان بر آنان آوار گردد! و عذاب، از جايى كه نفهمند، بر ايشان فرود آيد!». سپس فرمود: «اى كنيز! جامه ام را بياور». آن گاه گفت: «بار خدايا! من، تو را سپرِ خود در برابر ايشان قرار مى دهم و از گزندهايشان به تو پناه مى بَرَم و در برابر آنان، از تو كمك مى جويم. پس به نيرو و توان خود، شرّ آنان را هر گونه و هر جا كه تو خود مى خواهى، از من دور فرما، اى مهربان ترينِ مهربانان!». و به فرستاده [ى معاويه] فرمود: «اين، دعاى فَرَج (نجات) است». و چون نزد معاويه آمد، معاويه به ايشان خوشآمد و درود گفت و دست داد.
۱.إشارة إلى الآية 26 من سورة النحل: «. فَخَرَّ عَلَيْهِمُ السَّقْفُ مِن فَوْقِهِمْ وَ أَتاهُمُ الْعَذَابُ مِنْ حَيْثُ لاَ يَشْعُرُونَ».
۲.الإحتجاج: ج 2 ص 19 ح 150، بحار الأنوار: ج 44 ص 71 ح 1؛ شرح نهج البلاغة: ج 6 ص 286 وفيه إلى «يا أرحم الراحمين».