حدیث دربارهشجاعت
تاريخ دمشق عن عوانة:تَنازَعَ الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام وَالوَليدُ بنُ عُتبَةَ بنِ أبي سُفيانَ في أرضٍ، وَالوَليدُ يَومَئِذٍ أميرٌ عَلَى المَدينَةِ، فَبَينا حُسَينٌ عليه السلام يُنازِعُهُ إذ تَناوَلَ عِمامَةَ الوَليدِ عَن رَأسِهِ فَجَذَبَها، فَقالَ مَروانُ بنُ الحَكَمِ وكانَ حاضِرا: إنّا للّه! ما رَأَيتُ كَاليَومِ جُرأَةَ رَجُلٍ عَلى أميرِهِ!
قالَ الوَليدُ: لَيسَ ذاكَ بِكَ، ولكِنَّكَ حَسَدتَني عَلى حِلمي عَنهُ.
فَقالَ حُسَينٌ عليه السلام: الأَرضُ لَكَ، اشهَدوا أنَّها لَهُ. ۱
تاريخ دمشقـ به نقل از عوانه ـ: حسين عليه السلام و وليد بن عتبة بن ابى سفيان، بر سرِ زمينى درگير شدند. وليد در آن زمان، حاكم مدينه بود. حسين عليه السلام در حين درگيرى، عمامه وليد را از سرش برداشت و كشيد. مروان بن حَكَم كه حاضر بود، كلمه استرجاع (إنّا للّه) را بر زبان راند و گفت: تا به امروز، چنين جسارتى را از سوى مردى نسبت به فرمان روايش نديده بودم.
وليد گفت: اين گونه نيست؛ بلكه تو بر بردبارى من در برابر او حسد ورزيدى.
حسين عليه السلام هم فرمود: «زمين، براى تو باشد. گواه باشيد كه آن براى اوست».
۱.
تاريخ دمشق: ج 63 ص 210