تأييد صلح برادر

الأخبار الطوالـ به نقل از على بن محمّد بن بشير هَمْدانى ـ: [پس از ماجراى صلح،]من و سفيان بن ليلا، به مدينه نزد حسن عليه السلام رفتيم. هنگامى وارد خانه اش شديم كه مُسيَّب بن نَجَبه، عبد اللّه بن وَدّاك تميمى و سرّاج بن مالك خَثعَمى نيز نزد او بودند. من گفتم: سلام بر تو، اى خوار كننده مؤمنان! فرمود: «سلام بر تو! بنشين. من خوار كننده مؤمنان نيستم؛ بلكه عزّت دهنده آنان هستم. من با صلح با معاويه، جز اين نخواستم كه كشتار را از شما دور كنم؛ زيرا ديدم كه يارانم در جنگ كردن، سست اند و از جهاد، شانه خالى مى كنند. به خدا سوگند، [با اين وضعيت] اگر با كوه ها و درختان هم به سوى معاويه مى رفتيم، جز واگذارى خلافت به او، چاره اى نبود. سپس، از نزد حسن عليه السلام بيرون آمديم و نزد حسين عليه السلام رفتيم

أنساب الأشراف:چون حسن عليه السلام با معاويه بيعت كرد و كارْ پايان گرفت، شيعيان همديگر را كه مى ديدند، حسرت و پشيمانىِ خود را از وا نهادن جهاد و پذيرش بيعت، اظهار مى كردند. گروهى نيز سر بر آورده، حسن عليه السلام را در پذيرش صلح، خطاكار دانستند و پيشنهاد نقض آن را دادند؛ امّا حسن عليه السلام آن را نپذيرفت و پاسخى مخالف با خواستشان داد. آنها سپس نزد حسين عليه السلام آمدند و آنچه را به حسن عليه السلام پيشنهاد داده بودند، با او در ميان نهادند و پاسخ ردّ حسن عليه السلام را نيز بازگو كردند. حسين عليه السلام فرمود: «صلحى بود و بيعتى، و من آن را ناخوش مى دارم؛ امّا تا آن گاه كه اين فرد (معاويه) زنده است، منتظر بمانيد و هر گاه هلاك شد، ما و شما دو باره كار را بررسى مى كنيم». آنان از نزد حسين عليه