مغرور شدن به خدا

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خوشا خفتن و خوردن هوشياران، چگونه زيان كنند در مقابل شب زنده دارىِ نابخردان و سخت كوشىِ آنان در عبادت، كه عبادت ناچيز پرهيزگارِ اهل يقين بهتر از يك دنيا عبادتِ فريفتگان است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى پسر مسعود! به خدا مغرور مشو و به پاكى و علم و عمل و نيكى و عبادت خود، فريفته مگرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به خدا مغرور مشويد؛ زيرا اگر قرار بود خدا چيزى را ناديده بگيرد، هر آينه «ذره» و «خردل» و «پشه» را ناديده مى گرفت. ۳

امام على عليه السلامـ وقتى آيه «اى انسان! چه چيز تو را به پروردگار كريمت مغرور (دلير) كرده است» را تلاوت كرد ـفرمود: انسانى كه در اين آيه مورد خطاب و سؤال است، هر دليلى براى مغرور شدنش به خدا بياورد دليلش بر باطل است و عذر و بهانه اش از عذر و بهانه هر فريب خورده ديگرى بى پايه تر و جهالتْ وجود او را سخت فرا گرفته است. اى انسان! چه چيز تو را به گناه كردن دلير كرده است؟ چه چيز تو را به پروردگارت مغرور و گستاخ كرده است؟ چه چيز تو را به نابود كردن نفست خو داده است؟

امام على عليه السلام:زنهار، زنهار، اى فريب خورده! به خدا سوگند كه او چنان [گناهان را]پوشانده، كه گويى بخشيده است.

امام على عليه السلام:يكى از عوامل مصون ماندن از گناهان، اين است كه به خدا مغرور نشويد (به او طمع بيهوده مبنديد و خود را از عذاب او ايمن مپنداريد).

امام على عليه السلام:پا فشارى كردن بنده در معصيت و آرزوى آمرزش داشتن از خدا، مغرور شدن به خداست.

امام على عليه السلام:بسا كسانى كه با احسان خداوند اندك اندك به عذاب حق نزديك شده اند و به خاطر پوشاندن گناهانشان مغرور و فريفته شده اند و به سبب تعريف و تمجيد [مردمان]از آنان به فتنه و تباهى افتاده اند!