حدیث دربارهمغرور شدن به خدا

میزان الحکمه ج ۸، ص ۳۷۲، ح ۱۴۹۷۳

پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله

مغرور شدن به خدا

رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:حَبَّذا نَومُ الأكياسِ و فِطرُهُم، كيفَ يَغبَنُونَ سَهَرَ الحَمقى و اجتِهادَهُم، و لَمِثقالُ ذَرَّةٍ مِن صاحِبِ تَقوى و يَقينٍ أفضَلُ مِن مِلْ ءِ الأرضِ مِن المُغتَرِّينَ؟! ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خوشا خفتن و خوردن هوشياران، چگونه زيان كنند در مقابل شب زنده دارىِ نابخردان و سخت كوشىِ آنان در عبادت، كه عبادت ناچيز پرهيزگارِ اهل يقين بهتر از يك دنيا عبادتِ فريفتگان است.

۱.المحجّة البيضاء: 6/291.

کلیدواژه‌ها فریفتگی و غفلت مغرور شدن به خدا

احادیث دیگر این موضوع

۷

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى پسر مسعود! به خدا مغرور مشو و به پاكى و علم و عمل و نيكى و عبادت خود، فريفته مگرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به خدا مغرور مشويد؛ زيرا اگر قرار بود خدا چيزى را ناديده بگيرد، هر آينه «ذره» و «خردل» و «پشه» را ناديده مى گرفت. اشاره است به آيه: «پس هر كه هم وزن ذرّه اى نيكى كند [نتيجه]آن را خواهد ديد و هر كه هم وزن ذرّه اى بدى كند [نتيجه] آن را خواهد ديد. و به آيه: «و اگر [عمل] هم وزن دانه خردلى باشد آن را مى آوريم. و به آيه: «خداى را از اينكه به پشه اى، يا فروتر (فراتر) از آن مَثَل زند، شرم نيايد.».

امام على عليه السلامـ وقتى آيه «اى انسان! چه چيز تو را به پروردگار كريمت مغرور (دلير) كرده است» را تلاوت كرد ـفرمود: انسانى كه در اين آيه مورد خطاب و سؤال است، هر دليلى براى مغرور شدنش به خدا بياورد دليلش بر باطل است و عذر و بهانه اش از عذر و بهانه هر فريب خورده ديگرى بى پايه تر و جهالتْ وجود او را سخت فرا گرفته است. اى انسان! چه چيز تو را به گناه كردن دلير كرده است؟ چه چيز تو را به پروردگارت مغرور و گستاخ كرده است؟ چه چيز تو را به نابود كردن نفست خو داده است؟

امام على عليه السلام:زنهار، زنهار، اى فريب خورده! به خدا سوگند كه او چنان [گناهان را]پوشانده، كه گويى بخشيده است.

امام على عليه السلام:يكى از عوامل مصون ماندن از گناهان، اين است كه به خدا مغرور نشويد (به او طمع بيهوده مبنديد و خود را از عذاب او ايمن مپنداريد).

امام على عليه السلام:پا فشارى كردن بنده در معصيت و آرزوى آمرزش داشتن از خدا، مغرور شدن به خداست.

امام على عليه السلام:بسا كسانى كه با احسان خداوند اندك اندك به عذاب حق نزديك شده اند و به خاطر پوشاندن گناهانشان مغرور و فريفته شده اند و به سبب تعريف و تمجيد [مردمان]از آنان به فتنه و تباهى افتاده اند!