حدیث دربارهنشانه هاى غافل
الإمامُ عليٌّ عليه السلامـ في صفةِ الغافِلِ ـ: و هُو في مُهلَةٍ مِن اللّهِ، يَهوِي مَع الغافِلينَ، و يَغدُو مَع المُذنِبينَ، بلا سَبيلٍ قاصِدٍ، و لا إمامٍ قائدٍ. حتّى إذا كَشَفَ لَهُم عن جَزاءِ مَعصِيَتِهِم، و استَخرَجَهُم مِن جَلابِيبِ غفلَتِهِم، استَقبَلُوا مُدبِرا، و استَدبَرُوا مُقبِلاً، فلم يَنتَفِعُوا بما أدرَكُوا مِن طَلِبَتِهِم، و لا بما قَضَوا مِن وَطَرِهِم. ۱
امام على عليه السلامـ در توصيف غافل ـفرمود: او در اين چند صباحى كه خداوند مهلتش داده است، با غافلان سرگرم است و روز خود را با گنهكاران سپرى مى كند، بى آن كه راه راستى را بپيمايد و پيشوايى راهنما داشته باشد. تا آن كه خداوند كيفر گناهانشان را به آنان نشان داد و از پس پرده هاى غفلت بيرونشان آورْد، به آنچه بدان پشت كرده بودند (مرگ و آخرت) روى نهادند و به آنچه بدان روى آورده بودند (دنيا) پشت كردند و نه از آنچه طلبيدند و بدان رسيدند سودى بردند و نه از خواسته هاى خود كه به آنها دست يافتند، بهره اى يافتند.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 153.