حدیث دربارهعلت برترى دادن عالم بر عابد
الإمامُ الرِّضا عليه السلام:يُقالُ لِلعابِدِ يَومَ القِيامَةِ: نِعمَ الرَّجُلُ كُنتَ، هَمَّتكَ ذاتُ نَفسِكَ و كَفَيتَ النّاسَ مَؤونَتَكَ فَادخُلِ الجَنَّةَ. ألا إنّ الفَقيهَ مَن أفاضَ عَلَى النّاسِ خَيرَهُ، و أنقَذَهُم مِن أعدائهِم. و يُقالُ لِلفَقيهِ: يا أيُّها الكافِلُ لأِيتامِ آلِ مُحَمَّدٍ، الهادي لِضُعَفاءِ مُحِبّيهِم و مَواليهِم، قِفْ حَتّى تَشفَعَ لِكُلِّ مَن أخَذَ عَنكَ أو تَعَلَّمَ مِنكَ. ۱
امام رضا عليه السلام:روز قيامت به عابد گفته مى شود: آدم خوبى بودى، به خودت پرداختى و زحمت خود را از دوش مردم برداشتى. به بهشت درآى. بدانيد كه فقيه كسى است كه خير خود را بر مردم فرو ريزد و آنان را از دشمنانشان برهاند. به فقيه گفته مى شود: اى كسى كه سرپرستى يتيمان آل محمّد را به عهده گرفتى و دوستداران و پيروانِ مستضعف آنان را هدايت كردى! بايست، تا براى هر كس كه از تو بهره مند شده يا دانش آموخته شفاعت كنى.
۱.الاحتجاج: 1/14/9.