حدیث دربارهعلت برترى دادن عالم بر عابد

الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:إذا كانَ يَومُ القِيامَةِ بَعَثَ اللّهُ عَزَّ و جلَّ العالِمَ و العابِدَ، فإذا وَقَفا بَينَ يَدَيِ اللّهِ عَزَّ و جلَّ قيلَ لِلعابِدِ: انطَلِق إلَى الجَنَّةِ، و قيلَ لِلعالِمِ: قِفْ تَشفَعْ لِلنّاسِ بِحُسنِ تَأديبِكَ لَهُم. ۱

امام صادق عليه السلام:چون روز قيامت شود خداوند عزّ و جلّ عالم و عابد را برانگيزد. چون آن دو در پيشگاه خداوند عزّ و جلّ بايستند، به عابد گفته شود: به بهشت برو و به عالم گفته شود: بايست و به سبب آن كه مردم را نيكو تربيت كردى، شفاعتشان كن.

۱.علل الشرائع: 394/11.

کلیدواژه‌ها دانش و دانایی علت برتری دادن عالم بر عابد

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:يك ساعت تكيه زدن عالم بر بستر خويش و نگريستن در كار و عملش، بهتر از هفتاد سال عبادت عابد است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:برترى عالم بر شهيد يك درجه است و برترى شهيد بر عابد يك درجه و برترى پيامبر بر عالم يك درجه و برترى قرآن بر ديگر گفتارها مانند برترى خداست بر آفريدگانش و برترى عالم بر ديگر مردمان، همچون برترى من است بر كمترين آنها.

امام باقر عليه السلام:عالمى كه از علمش بهره بَرَد، برتر از هفتاد هزار عابد است.

امام صادق عليه السلام:يك عالم برتر از هزار عابد و هزار زاهد است.

امام صادق عليه السلام:[در قيامت] شخص عالم، پانصد سال جلوتر از عابد به سوى تپه اى بلند [كه محل استقرار آنهاست]مى آيد. درباره معناى اين حديث سه وجه ذكر شده است. مراجعه كنيد به بحار الأنوار: 2 / 18.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:عالم، هفتاد درجه بر عابد برترى دارد كه فاصله هر درجه از ديگرى به اندازه اى است كه يك اسب هفتاد سال بدود. علت اين برترى آن است كه شيطان در ميان مردم بدعتى مى گذارد و دانشمند به آن پى مى برد و مردم را از آن نهى مى كند، اما عابد سرگرم عبادت خود است و به بدعت نه توجهى دارد و نه آن را مى شناسد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سوگند به آن كه جان محمّد در دست اوست، هر آينه وجود يك عالم براى ابليس سخت تر از هزار عابد است؛ زيرا عابد به فكر خويشتن است و عالم در انديشه ديگران.

امام على عليه السلام:دو ركعت نماز عالم، بهتر از هفتاد ركعت نماز نادان است؛ زيرا عالم با فتنه (شرايط گمراه كننده) رو به رو مى شود، امّا به واسطه دانش خود از آن بيرون مى رود، ولى جاهل با فتنه رو به رو مى گردد و در آن خُرد و متلاشى مى شود.