پروردگارا! با فضلت با ما رفتار كن ، نه با عدلت

امام زين العابدين عليه السلام:خدايا، اى كسى كه پاداش نمى خواهد، و اى كسى كه از بخشش، پشيمان نمى گردد، اى آن كه جزاى بنده خود را يكسان [و به اندازه عمل]، نمى دهد! گشاده دستىِ تو، آغازگرىْ است [و نه در برابر عملى]، و گذشت تو، فزون بخشى است و كيفرت، عدالت است و حُكمت، نيكو و برگزيده است. اگر بخشش كنى، بخششت را با منّت نمى آميزى و اگر باز دارى، دريغ كردنت، از روى ستم نيست. از كسى كه تو را سپاس گزارى كند، سپاس مى گزارى، در حالى كه خود، سپاس گزارى ات را به او الهام كرده اى. به كسى كه تو را ستايش كند، پاداش مى دهى، در حالى كه خود، ستايشت را به او آموخته اى. بر كسى مى پوشانى كه اگر مى خواستى، رسوايش مى كردى و بى عوض مى بخشى به كسى كه اگر مى خواستى، از او دريغ مى كردى، در حالى كه هر دوى اينها، از

التوحيدـ به نقل از جابر بن يزيد جُعفى ـ: به امام باقر عليه السلام گفتم: اى فرزند پيامبر خدا! ما نوزادهايى را مى بينيم كه مرده به دنيا مى آيند و برخى از آنها، ناقص سِقط مى شوند و برخى از آنها، نابينا يا لال يا ناشنوا متولّد مى شوند و برخى از آنها، همين كه به دنيا مى آيند، مى ميرند و برخى از آنها، تا بلوغ، باقى مى مانند و برخى از آنها، آن قدر عمر مى كنند تا پير شوند. اين امور، چگونه اند و جهتشان چيست؟ امام عليه السلام فرمود: «خداى والا و بلند مرتبه، در تدبير امور آفريدگانش، سزاوارتر از خودشان است و اوست آفريدگار و مالك آنها. پس كسى را كه از عمر كردن باز داشته است، به يقين، چيزى را از او باز داشته كه از آنِ او نبوده و به كسى هم كه عمر داده، بى شك، چيزى را بخشيده كه از آنِ او نبوده است. پس او