حدیث دربارهپروردگارا! با فضلت با ما رفتار كن ، نه با عدلت
عنه عليه السلامـ فِي الدُّعاءِ ـ: يا مُفضِلُ، بِفَضلِكَ أَعيشُ ولَكَ أَرجو وعَلَيكَ أَعتَمِدُ، فَأَوسِع عَلَيَّ مِن فَضلِكَ، وَارزُقني مِن حَلالِ رِزقِكَ. يا مُنعِمُ، بَدَأتَ بِالنِّعَمِ قَبلَ استِحقاقِها وقَبلَ السُّؤالِ بِها، فَكَذلِكَ إِتمامُها بِالكَمالِ وَالزِّيادَةِ مِن فَضلِكَ، يا ذَا الإِفضالِ، يا مُفضِلُ لَولا فَضلُكَ هَلَكنا، فَلا تُقَصِّر عَنّا فَضلَكَ. ۱
امام على عليه السلامـ در دعا ـ: اى بيش از استحقاقْ بخشنده! با فزون بخشى ات، زندگى مى كنم و به تو اميد دارم و به تو تكيه مى زنم. پس، از فزون بخشى ات برمن بگستران و از روزىِ حلالت به من روزى ده. اى نعمت دهنده! نعمت ها را پيش از استحقاقِ آنها و پيش از آن كه از تو خواسته شود، آغاز كردى. پس همين طور، به انجام رساندن آنها با كمال و فزونى هم، از فضل توست. اى داراى فزون بخشى، اى بيش از استحقاقْ بخشنده! اگر فزون بخشى ات نبود، نابود مى شديم. پس فزون بخشى ات را از ما كم مكن.
۱.الإقبال: ج 2 ص 364 ـ 367.