سرپرست مؤمنان

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى سرپرست مؤمنان! تويى به يارى خواسته شده، كه بر تو تكيه مى شود، و به تو شكايت آورده مى شود، و از تو دادرسى طلب مى شود، وتويى آرزو و اميد، كه در آخرت و دنيا اميدوارى به توست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خدايا! تويى مورد اعتماد من در سختى ام، و اميد من در گرفتارى ام، و ساز و برگ منى در امورى كه بر من مقدّر مى كنى. پس تو در نعمت من، سرپرست منى، و خداى من و خداى پدران منى. بر محمّد و خاندان او درود فرست!

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خدايا! تويى مورد اعتماد من در هر گرفتارى، و تويى اميد من در هر سختى، و تويى مورد اعتماد و ساز و برگم در هر چه بر من فرود مى آيد، و چه بسيار گرفتارى اى كه. به آستان تو آوردم و شكايتش را براى تو بردم، در حالى كه از غير تو به سوى تو روى گردانده بودم، پس تو آن را گشودى و برطرف كردى. پس تويى صاحب اختيار هر نعمت، و همراه هر نياز، و نهايت هر خواستن. پس ستايش بسيار، از آنِ توست و گشاده دستى بيش از استحقاق، براى توست.

امام على عليه السلام:ستايش، براى خدايى است كه آسمان ها و زمين را آفريد و تاريكى ها و روشنايى را ساخت؛ امّا كسانى كه به پروردگارشان كفر ورزيدند، [از خدا و راه درست،] منصرف مى شوند. چيزى را شريك خدا نمى كنيم، و جز او را سرپرست نمى گيريم. و ستايش، براى خدايى است كه آنچه در آسمان ها و آنچه در زمين است، از آنِ اوست، و ستايش، در دنيا و آخرت براى اوست، و اوست فرزانه آگاه. آنچه را در زمين وارد مى شود و آنچه را از آن بيرون مى آيد و آنچه را از آسمان فرود مى آيد و آنچه را در آن بالا مى رود، [همه را]مى داند، و اوست مهربانِ آمرزگار.

امام زين العابدين عليه السلام:خدايا! تو سرپرست برگزيدگان و نيكانى، و آفرينش و گزينش، از آنِ توست.

امام زين العابدين عليه السلام:آقاى من! نعمت ها را بر من افزون ساختى، و براى تو سپاس اندك كردم. چه بسيار نعمتِ تو در نزد من است كه كسى جز تو آن را شمار نمى تواند كرد.! پس تو را ـ اى سرورم ـ بهترين سرور و نيكوترين ياور يافتم، و چگونه تو را سپاس نگويم، اى خداى من؟ زبان مرا از روى رحمتت به من، به يادت گشودى و بينايى مرا به لطف و مهربانى ات، برايم روشن كردى تا دليلى از سوى تو بر من باشد، و گوش هايم از روى عنايتت بر من، با توانايى ات شنوا گشت، و خِرد مرا به سرزنش نفْسم راهنمايى كردى.

امام صادق عليه السلام:اشتباهات، بر زمان شناس نمى تازند و دورانديشى [مايه]بدگمانى است، و نعمت دانشمند، واسطه ميان انسان و فرزانگى است، و نادان، ميان اين دو (عالم و متعلّم) بدبخت است، و خدا سرپرست كسى است كه او را شناخت، و دشمن كسى است كه درباره خدا خود را به تكلّف انداخت، و خردمند، گذشت كننده است و نادان، فريبكار.

امام صادق عليه السلام:اى كسى كه سپاس من براى او اندك شد؛ امّا مرا [از نعمت هايش]محروم نكرد، و اشتباهم بزرگ شد؛ امّا مرا رسوا نكرد، و مرا در نافرمانى ها ديد؛ امّا با من برخورد نكرد، و مرا براى آن هدفى آفريد كه به خاطرش مرا آفريد؛ امّا من براى آن هدفى كه مرا آفريد، عمل نكردم! پس نيكو سرورى هستى ـ تو اى آقاى من ـ و بد بنده اى هستم من. مرا يافتى، در حالى كه تو پروردگارم نيكو خواستارى، و من بد خواسته شده اى هستم كه يافته اى! بنده تو و فرزند بنده تو و فرزند كنيز تو در پيشگاه توست تا هر چه مى خواهى درباره من، آن كنى.

الكافىـ به نقل از عبد الرحمان بن سَيابه ـ: امام صادق عليه السلام اين دعا را به من بخشيد: ستايش براى خداست كه داراى ستايش و سزاوار آن و نهايت آن و جايگاه آن است. هر كه او را يگانه دانست، اخلاص ورزيد، و هر كه او را پرستش كرد، راه يافت، و هر كه فرمانش برد، رستگار شد، و پناه آورنده به او ايمنى يافت.

الكافىـ به نقل از على بن اسباط، از معصومان عليهم السلام ـ: از جمله آنچه خدا به عيسى عليه السلامپند داد، اين است: «. اى عيسى! هر چه براى تو توضيح دادم، پند است، و همه سخنانم به تو، راست است و منم حقّ روشن. پس به حق مى گويم كه اگر مرا پس از آن كه تو را آگاه ساختم، نافرمانى كنى، در برابر من، سرپرست و ياورى براى تو نيست».