مهرورز به بندگان

امام على عليه السلام:ستايش، از آنِ خدايى است كه در فرمان روايىِ خود كريم است، به كسانى كه در آن اند، چيره است، بر كارِ خود، تواناست، در صُنع خود، ستوده است، به دانشِ خود، لطيف (باريك بين) است، به بندگانش مهرورز است و در چيرگى اش، عزّتِ شكوه و بيم را به خود اختصاص داده است.

امام على عليه السلام:خدايى جز خدا نيست. مهرورز به آن كه براى از ميان بردنِ اندوهش، به او اميد بسته است.

امام زين العابدين عليه السلام:خداوندا! من تو را گواه مى گيرم. كه من گواهى مى دهم كه تو همان خدايى هستى كه جز تو خدايى نيست، برخاسته به عدالت، در حكمْ دادگر و نسبت به بندگان مهرورزى.

امام صادق عليه السلامـ به مُفَضّل بن عمر ـ: در خرطوم فيل و تدبير دقيق [به كار رفته]در آن، تأمّل كن كه آن، جاى گزين دست براى به دست آوردن علوفه و آب و بلعيدن آن دو به درون اوست و اگر آن نبود، نمى توانست چيزى را از زمين برگيرد؛ زيرا براى او گردنى چون ساير چهارپايان نيست كه آن را دراز كند. پس، از آن جا كه فاقد گردن است، به جاى آن با خرطومى دراز، او را يارى كرده اند تا آن را فرو اندازد و با آن، به نياز خود دست يابد. پس كيست كه به جاى آن عضوى كه ندارد، به او عضوى جاى گزين داده است، جز مهرورز به آفريدگانش؟! و اين با فرو گذارى [امر آفرينش]چگونه تواند بود، آن سان كه ستمكاران مى گويند؟!