حدیث دربارهتوصيف ديرينگى او

الإمام الصادق عليه السلام:يا ذَا القُوَّةِ القَوِيَّةِ، وَالقِدَمِ الأَزَلِيَّةِ. ۱

امام صادق عليه السلام:اى دارنده نيروى قوى و ديرينگى ازلى!

۱.المجتنى: ص 56، مصباح المتهجّد: ص 193 ح 273، البلد الأمين: ص 48، كلاهما من دون إسناد إلى المعصوم، بحار الأنوار: ج 87 ص 260 ح 63.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی ایمان به خدا شناخت اسما و صفات خدا +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خدايا! تو خداىِ. گواه و ديرينه، و بلندپايه و سترگى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ستايش، از آنِ خداى فرمان رواىِ مهربان است؛ نخستينِ ديرينه، آفريدگار عرش و آسمان ها و زمين ها. گواهى مى دهم كه هر پرستيده اى از عرش تو تا آرامگاه زمين، باطل است، جز وجه كريم پرستيده ديرينه تو.

امام على عليه السلام:ستايش، از آنِ خداست كه از ميان نمى رود و هماره هست! ستايش، از آنِ خداست كه پيش از «بود»، بود و براى «بود»، جايگاهى پيش از او يافت نمى شود.

امام على عليه السلام:خدايى جز خدا نيست كه در جاودانگى بقايش، زنده اى با او نيست. پاينده است، پاينده است و چيزى از دانش او به در نمى رود و بر او گران نمى آيد. خدايى نيست جز خداى پايدارِ پس از همه چيزها و [پس از]پايان آنها. جاودانه بى نابودى است و فرمان روايى او، زوال ناپذير است.

امام على عليه السلام:ستايش، از آنِ خداى يگانه در ديرينگى و ازلى بودن است؛ كسى كه در جاودانگى، پايانى ندارد و سرآغازى ندارد. اوست پايدارِ بى مدّت.

امام على عليه السلام:خدا ـ كه والاست و نام او بلندپايه است ـ آن گونه كه خود را به يگانگى و يكتايىْ وصف نموده، همان روشنايىِ ازلىِ ديرينه است كه چيزى مانند او نيست. دگرگونى نمى پذيرد و بدانچه بخواهد و برگزيند، حُكم مى كند.

امام على عليه السلامـ در پاسخ اين پرسش كه خداوندگار، از كِى بوده است؟ ـ: او بى هستى [ـِ زائد بر ذات]است. بى چگونگى است. هماره، بدون چندى و چگونگى است و قبلى نداشته است. او پيش از قبل، بوده است و بى قبل و بى پايان و بى نهايت است. پايان، از او باز ايستاد و او پايانِ هر پايانى است.

امام على عليه السلام:ما از آن جا كه اين جهان جنبنده را ديديم كه زمان ها و اعيان و جنبش ها و هستى هايش و همه آنچه در آن است، پايان پذيرند و يافتيم كه آنچه از آن كه بر ما پنهان است، به پايان مى پيوندد و يافتيم كه خِرد، به چيزى تعلّق مى گيرد كه پايانى نداشته باشد ـ و اگر چنين نبود، خِرد دليلى نمى يافت كه ميان آن دو (امر پايان پذير و امر پايان ناپذير) جدايى افكنَد، و ما چاره اى جز اين نداريم كه امر پايان ناپذير را چنين اثبات كنيم كه دانسته اى معقول و ابدى و جاودانه است و چنان چيزى نيست كه معلوم باشد قواى اندكى دارد، و مقدور و تجزيه پذير و بخش پذير هم نيست، كه اگر چنين بود، واجب مى گرديد كه امر پايان ناپذير، همانند امر پايان پذير باشد، و آن گاه كه آن [نكته ها]براى ما ثابت شد، در خردهايمان ثابت خواهد شد كه امر پايان ناپذير، همان ديرينه ازلى است و چون [وجودِ] شيئى ديرينه و شيئى نوپديد، ثابت گشت، [روشن است كه] ديرينه آفريننده اشيا، از نوپديدى كه آن را ساخته و آفريده و پديد آورده، بى نياز است، و با برهان عقلى، در نزد ما راست خواهد بود كه اوست پديد آورنده اشيا و آفريدگارى جز او نيست. پس والا و بلندپايه است پديد آورنده هر نوپديدى و سازنده هر ساخته اى و نوآورِ اشيا از نيستى.