هر رحمتى، از زيادىِ رحمت اوست

بحار الأنوارـ به نقل از صُحُف ادريس عليه السلام ـ: ستايش، از آنِ خداست كه. با رحمت او، مسلمانان به رحمت او رسيدند.

حلية الأولياءـ به نقل از محمّد بن كعب قرظى ـ: در تورات يا صُحُف ابراهيم خليل خواندم و در آنها يافتم كه خدا مى گويد: «اى آدميزاد! با من انصاف نورزيدى. تو را كه چيزى نبودى، آفريدم و تو را بشرى كامل پرداختم و تو را از چكيده اى از خاك آفريدم، پس تو را نطفه اى در قرارگاهى استوار نهادم. سپس براى تو به دل پدرت (/ مادرت) ۲ مهربانى افكندم».

امام عسكرى عليه السلامـ در تفسير منسوب به ايشان ـ: خداى متعال فرمود: «اى موسى! آيا مى دانى كه چه قدر به تو مهربانم؟». موسى گفت: تو از پدرم و مادرم به من مهربان ترى. خداى متعال فرمود: «اى موسى! مادرت از زيادىِ (سرريزِ) رحمت من، بر تو رحمت آورْد. من هستم كه او را بر تو مهربان ساختم و دلِ او را خوشايند ساختم تا خوابِ خوش خود را براى پرورش تو رها كند، و اگر آن كار را با او نمى كردم، او و ساير زنان، [براى تو]يكسان بودند.