دليل پروردگارى او

امام على عليه السلام:آنچه از آفرينش همه اشخاص [ـ گوناگون] خواست، استوار داشت، نه با نمونه اى كه بر او گذشته باشد و نه واماندگى اى كه در آفرينش آنچه در پيشاپيش خود آفريد، بر او وارد شده باشد، آغازگرى كرد آنچه را كه آغازگرىِ آن را خواست، و پديد آورد آنچه را كه پديد آوردنِ آن را خواست، بر طبق آنچه از ثقلين، [يعنى] جن و انس، اراده كرد، تا بِدان، پروردگارىِ او را بشناسند.

امام باقر عليه السلام:براى خردمندان، آفرينش رام شده پروردگار و فرمان روايىِ چيره پروردگار و شكوهمندىِ آشكار پروردگار و روشنايىِ چيره پروردگار و برهان راستِ پروردگار و آنچه زبان هاى بندگان را بدان گويا ساخته و آنچه فرستادگان را به آن گسيل داشته و آنچه بر بندگان فرو فرستاده، در دلالت بر پروردگار، بسنده است.

امام صادق عليه السلام:خردمند به دلالت خردش كه خدا آن را [مايه] قوام و آراستگى و رهنمايىِ او قرار داده، دانست كه خداوند، همان حقّ است و اوست پروردگار و دانست كه آفريدگارش را خوش داشتن و ناخوش داشتنى است و اين كه براى او فرمان بردارى اى و براى او نافرمانى اى هست.

امام صادق عليه السلام:براى آنها (مردمان) كيفرهايى در دنيا و كيفرهايى در آخرت، و پاداش هايى در دنيا و پاداش هايى در آخرت نهاده است تا بدان، ايشان را به نيكى برانگيزد و به بدى بى رغبت سازد و با جستجوى معاش و كسب ها، ايشان را رام سازد تا بدين وسيله، بدانند كه ايشان، پروردگان و بندگانى آفريده هستند و به بندگىِ او روى آورند تا بدان، سزاوار خوشىِ پاينده و بهشت جاويد گردند.

الكافىـ به نقل از محمّد بن زيد ـ: به حضور امام رضا عليه السلام آمدم تا از خداشناسى بپرسم. پس بر من املا نمود: «ستايش، از آنِ خداست كه بى گمان، پديد آورنده اشيا و نوآور آنها به توانايى و فرزانگىِ خويش است، نه از چيزى ـ تا اختراع محسوب نشود ـ و نه از مادّه اى ـ كه نوآورى صحيح نباشد ـ. آنچه را خواست، همان گونه كه خواست، به يگانگى در آن آفريد تا فرزانگى و حقيقت پروردگارىِ خود را پديدار سازد».