پذيرش حق از هر كس

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دو چيز، شگفت است: سخنى حكيمانه از ابله، پس آن را بپذيريد؛ و سخنى ابلهانه از حكيم، پس آن را بر او ببخشاييد كه هيچ بردبارى بى لغزش و هيچ حكيمى بى تجربه نيست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:حكمت، گم شده مؤمن است.

امام صادق عليه السلام:حكمت، گم شده مؤمن است. پس هريك از شما گم شده اش را در هر جا يافت، آن را برگيرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:حكمت را برگير. از هرجا كه آمده باشد، زيانى به تو نمى رساند.

امام على عليه السلام:به آن كه مى گويد، منگر. به آنچه مى گويد، بنگر.

امام على عليه السلام:حكمت را از هركس كه آن را برايت آورد، بگير و به آنچه مى گويد، بنگر و نه آن كه مى گويد.

امام على عليه السلام:گاه غير حكيم، سخن حكيمانه مى گويد.

امام على عليه السلام:گم شده خردمند، حكمت است. پس او به آن، هر جا كه باشد، سزاوارتر است.

امام على عليه السلام:گم شده خردمند، حكمت است. پس او آن را هرجا كه باشد، مى طلبد.

امام على عليه السلام:حكمت، گم شده مؤمن است. پس حكمت را هرچند از منافقان، بگير.

امام على عليه السلام:حكمت، گم شده مؤمن است. پس آن را هرچند از دهان منافقان، بگيريد.

امام على عليه السلام:حكمت را هرجا كه باشد، بگير؛ چرا كه حكمت، در سينه منافق، بالا و پايين مى رود تا از آن بيرون آيد و در سينه مؤمن، كنار همراهانش جاى گيرد.

امام على عليه السلام:حكمت، گم شده مؤمن است. پس آن را هر چند نزد مشرك باشد، بطلبيد كه شما اهل آن و بِدان سزاوارتريد.

امام على عليه السلام:حكمت را بگيريد، هرچند از مشركان.

امام على عليه السلام:حكمت، گم شده مؤمن است. پس آن را بگير؛ هرچند از دهان مشركان.

امام على عليه السلام:حكمت، گم شده مؤمن است. پس بايد آن را بطلبد؛ هرچند در دست شروران باشد.

امام على عليه السلام:دانشِ آن كس را كه مى داند، فرا گير و دانشت را به كسى كه نمى داند، بياموز. هرگاه چنين كردى، [خداوند،] آنچه را ندانى، به تو مى آموزد و از آنچه مى دانى، بهره خواهى برد.

امام على عليه السلام:دانش، گم شده مؤمن است. پس آن را هرچند از دست مشركان، بگيريد و هيچ يك از شما از فرا گرفتن حكمت، از هر كه بشنود، خوددارى نكند.

امام على عليه السلام:حكمت، گم شده مؤمن است. آن را مى جويد، هرچند در دست فرومايگان باشد.

امام كاظم عليه السلام:بدانيد كه سخن حكيمانه، گم شده مؤمن است. پس دانش را، پيش از آن كه از ميان برداشته شود، فرا گيريد، و از ميان رفتن آن، به رفتن دانشمندانتان از ميان شماست.

امام زين العابدين عليه السلام:از اين كه مرواريد گران بها را از ميان زباله دانى پست برگيرى، دريغ مكن كه پدرم برايم روايت كرد و فرمود: «از اميرمؤمنان عليه السلام شنيدم كه مى فرمود: سخن حكيمانه، در پى جايگاه اصلى اش آن قدر در سينه منافق بالا و پايين مى رود، تا آن را بر زبان بياورد و مؤمن بشنود؛ چرا كه وى شايسته آن و بدان سزاوارتر است. پس آن را مى رُبايد».

مصباح الشريعةـ در آنچه به امام صادق عليه السلام نسبت داده است ـ: حكيمان گفته اند: حكمت را از دهان هاى ديوانگان [هم] بگير.

عيسى عليه السلام:حق را از اهل باطل بگيريد و باطل را از اهل حق مگيريد. ناقدان (جداكنندگان سره از ناسره) سخن باشيد كه بسى گم راهى با آيه اى از كتاب خدا زينت داده مى شود؛ همان گونه كه درهم مسين را با نقره، اندود مى كنند؛ به ظاهر يكى مى نمايند، ولى بينايان، آن را مى آزمايند و تشخيص مى دهند.

عيسى عليه السلامـ به حواريان فرمود ـ: «به حق مى گويم براى شما؛ اگر چراغى را كه با قطران ۲ مى سوزد، در شبى تاريك بيابيد، از پرتو آن روشنى مى گيريد و بوى بدش، مانع استفاده شما نمى شود. همين گونه، سزاست كه حكمت را از هركس كه پيش او يافتيد، بگيريد و بى علاقگى او مانع شما نشود».

ايّوب عليه السلام:خداوند، حكمت را در دل كوچك و بزرگ مى كارد. پس هرگاه خداوند، بنده را در كوچكى فرزانه كند، كوچكى اش منزلت وى را نزد حكيمان فرو نمى آورد و آنان، نور كرامت الهى را بر او مى بينند.

حلية الأولياءـ به نقل از ميمون بن مهران ـ: حذيفه و سلمان ـ كه خداى متعال از ايشان خشنود باد ـ بر زنى نَبطى وارد شدند و گفتند: آيا در اين جا مكانى پاك براى نماز يافت مى شود؟ زن نبطى گفت: دلت را پاك كن. پس يكى از آن دو به ديگرى گفت: آن را برگير. حكمتى از دل كافر است.