پرهيز دادن از ساختن بيش از نياز

تنبيه الخواطر به نقل از اَنَس كه سندش را به معصوم عليه السلام مى رساند:رسول خدا صلى الله عليه و آله چشمش به خانه گنبدىِ بلندى افتاد. درباره صاحب آن پرسيد، عرض شد: از فلان مرد انصارى است. آن مرد آمد و به پيامبر سلام كرد، اما رسول خدا صلى الله عليه و آله از او روى گرداند. آن مرد نزد اصحاب پيامبر از اين برخورد حضرت گله كرد؛ اصحاب گفتند: [علّتش اين است كه]رسول خدا صلى الله عليه و آله بيرون آمد و چشمش به خانه گنبدى تو افتاد. پس، آن مرد انصارى خانه را ويران و با خاك يكسان كرد و اين خبر به پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد، [فرمود:] بدانيد كه هر ساختمانى وبال صاحب آن است، مگر آنچه چاره اى از آن نباشد.

بحار الأنوار به نقل از عبد اللّه بن عبّاس:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: كسى كه براى خودنمايى و شهرت ساختمانى بسازد، در روز قيامت آن را بر پشت خود تا هفت زمين حمل مى كند و سپس به صورت طوقى از آتش فروزان، در گردن او در مى آيد و آن گاه در آتش پرت مى شود. عرض كرديم: اى رسول خدا! چگونه براى خودنمايى و شهرت مى سازد؟ فرمود: اضافه بر نياز و كفايتش يا براى فخر فروشى مى سازد.

امام على عليه السلام:اى مردم (مسلمانان)! از خدا بترسيد؛ زيرا بسا كسى كه آرزويى دارد و به آن نمى رسد و بنايى مى سازد و در آن سكونت نمى كند و مالى گرد مى آورد و بزودى آن را رها مى كند [مى رود].

امام على عليه السلام:يكى از رنجها اين است كه انسان چيزى را فراهم آورد كه نمى خورد و بنايى بسازد كه در آن سكونت نمى كند و سپس به جانب خداوند متعال مى رود در حالى كه نه مالى با خود مى برد و نه ساختمانى منتقل مى كند!

المحاسن به نقل از سليمان بن أبى شيخ، كه سند حديث را به معصوم عليه السلام رسانده است:امام على عليه السلام از كنار خانه مردى گذشت كه آن را از آجر ساخته بود. پرسيد: اين خانه از كيست؟ عرض شد: از فلان فريب خورده [ى دنيا]؛ بعد از كنار خانه ديگرى گذشت كه صاحب آن نيز آن را از آجر ساخته بود. فرمود: اين هم يك فريب خورده ديگر.