حدیث دربارهپرهيز دادن از ساختن بيش از نياز

بحار الأنوار عن عبد اللّهِ بنِ عبّاسٍ عن رسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله:مَن بَنى بُنيانا رِياءً و سُمعَةً حَمَلَهُ يَومَ القِيامَةِ إلى سَبعِ أرَضِينَ، ثُمّ يُطَوِّقُهُ نارا تُوقَدُ في عُنُقِهِ، ثُمّ يُرمى بهِ في النارِ. فقُلنا: يا رسولَ اللّهِ، كَيفَ يَبنِي رِياءً و سُمعةً؟ قالَ: يَبني فَضلاً على ما يَكفِيهِ أو يَبني مُباهاةً. ۱

بحار الأنوار به نقل از عبد اللّه بن عبّاس:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: كسى كه براى خودنمايى و شهرت ساختمانى بسازد، در روز قيامت آن را بر پشت خود تا هفت زمين حمل مى كند و سپس به صورت طوقى از آتش فروزان، در گردن او در مى آيد و آن گاه در آتش پرت مى شود. عرض كرديم: اى رسول خدا! چگونه براى خودنمايى و شهرت مى سازد؟ فرمود: اضافه بر نياز و كفايتش يا براى فخر فروشى مى سازد.

۱.بحار الأنوار: 76/360/30.

کلیدواژه‌ها مسکن حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های گوناگون پرهیز دادن از ساختن بیش از نیاز

احادیث دیگر این موضوع

تنبيه الخواطر به نقل از اَنَس كه سندش را به معصوم عليه السلام مى رساند:رسول خدا صلى الله عليه و آله چشمش به خانه گنبدىِ بلندى افتاد. درباره صاحب آن پرسيد، عرض شد: از فلان مرد انصارى است. آن مرد آمد و به پيامبر سلام كرد، اما رسول خدا صلى الله عليه و آله از او روى گرداند. آن مرد نزد اصحاب پيامبر از اين برخورد حضرت گله كرد؛ اصحاب گفتند: [علّتش اين است كه]رسول خدا صلى الله عليه و آله بيرون آمد و چشمش به خانه گنبدى تو افتاد. پس، آن مرد انصارى خانه را ويران و با خاك يكسان كرد و اين خبر به پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد، [فرمود:] بدانيد كه هر ساختمانى وبال صاحب آن است، مگر آنچه چاره اى از آن نباشد.

امام على عليه السلام:اى مردم (مسلمانان)! از خدا بترسيد؛ زيرا بسا كسى كه آرزويى دارد و به آن نمى رسد و بنايى مى سازد و در آن سكونت نمى كند و مالى گرد مى آورد و بزودى آن را رها مى كند [مى رود].

امام على عليه السلام:يكى از رنجها اين است كه انسان چيزى را فراهم آورد كه نمى خورد و بنايى بسازد كه در آن سكونت نمى كند و سپس به جانب خداوند متعال مى رود در حالى كه نه مالى با خود مى برد و نه ساختمانى منتقل مى كند!

المحاسن به نقل از سليمان بن أبى شيخ، كه سند حديث را به معصوم عليه السلام رسانده است:امام على عليه السلام از كنار خانه مردى گذشت كه آن را از آجر ساخته بود. پرسيد: اين خانه از كيست؟ عرض شد: از فلان فريب خورده [ى دنيا]؛ بعد از كنار خانه ديگرى گذشت كه صاحب آن نيز آن را از آجر ساخته بود. فرمود: اين هم يك فريب خورده ديگر.