حدیث دربارهآفرينش خوشبختى و بدبختى پيش از آفرينش مردمان

الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:إنّ اللّهَ عَزَّ و جلَّ خَلَقَ السَّعادَةَ و الشَّقاوَةَ قَبلَ أن يَخلُقَ خَلْقَهُ، فَمَن عَلِمَهُ اللّهُ سَعيدا لَم يُبغِضْهُ أبَدا، و إن عَمِلَ شَرّا أبغَضَ عَمَلَهُ و لَم يُبغِضْهُ، و إن كانَ عَلِمَهُ شَقِيّا لَم يُحِبَّهُ أبدا، و إن عَمِلَ صالحا أحَبَّ عَمَلَهُ و أبغَضَهُ لِما يَصِيرُ إلَيهِ. ۱
امام صادق عليه السلام:خداوند عزّ و جلّ پيش از آن كه خلق خود را بيافريند خوشبختى و شور بختى را آفريد؛ پس خداوند كسى را كه بداند خوشبخت است، دشمن نمى دارد و چنانچه كار بدى انجام دهد، كارش را دشمن مى دارد اما خود او را دشمن نمى دارد و هرگاه بداند بدبخت است، هرگز او را دوست نمى دارد و چنانچه كار خوبى انجام دهد، كارش را دوست مى دارد اما به خاطر سرنوشتش وى را نا خوش مى دارد.
۱.التوحيد: 357/5.

احادیث دیگر این موضوع

۱