حدیث دربارهبرخى اشعار منسوب به امام على عليه السلام

و عنه عليه السلام: حَقِيقٌ بِالتَّواضُعِ مَن يَمُوتُ و يَكفِي المَرءَ مِن دُنياهُ قُوتُ فَما لِلمَرءِ يُصبِحُ ذا هُمُومٍ و حِرصٍ لَيسَ يُدرِكُهُ النُّعُوتُ. فَيا هَذا سَتَرحَلُ عَن قليلٍ إلى قَومٍ كَلامُهُمُ السُّكوتُ ۱

امام على عليه السلام: كسى كه سرانجامش مرگ است سزامند فروتنى است/ و آدمى را از دنيايش قُوتى كافى است انسانى كه به خواسته ها و آمالش نمى رسد/ چرا بايد چنين حرص و جوش زند تو اى انسان بزودى رخت سفر بر مى بندى/ به سوى مردمى كه سخنشان سكوت است.

۱.تاريخ دمشق: 42/528.

کلیدواژه‌ها شعر مناسبت های شمسی فروردین روز هنر اسلامی +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلام: محمّدِ پيامبر، برادر و پدر زن من است/ و حمزه سيد الشهدا، عموى من است در نوجوانى و هنوز بالغ نشده/ پيش از همه شما اسلام آوردم رسول خدا در روز غدير خم/ ولايت مرا بر شما واجب كرد پس واى و واى و واى بر كسى/ كه فردا با ستم بر من خدا را ديدار كند

امام على عليه السلام: خداوند با پيروز كردن پيامبرش ما را گرامى داشت/ و ستونهاى اسلام را به وسيله ما برافراشت پيامبر و كتاب خود را به وسيله ما قدرت داد/ و با پيروزى و دلاورى، ما را ارجمند ساخت در هر پيكارى، اين شمشيرهاى ما بود كه كاسه/ سر دلاوران را به هوا مى پراند.

امام على عليه السلام: پسرم! من اندرزگو و آموزگار ادبم/ و بدان كه تو خردمند ادب آموزى سفارش پدرى دلسوز را آويزه گوش كن كه/ تو را به آداب، تغذيه مى كند تا خشمگين نشوى فرزندم! روزى تضمين شده است/ پس براى بدست آوردن آن ميانه رو باش فرزندم! چه دوستهاى خائنى كه داشته اى/ پس بنگر كه با كه دوستى مى كنى دوست مورد علاقه ات را كسى انتخاب كن كه اگر دوستش بدارى/ پيوند برادرى را نگه دارد و در برابر ديگران از تو حمايت كند از مردمان چاپلوس و فرومايه حذر كن كه آنان/ در هنگام گرفتاريها هيزم كشِ معركه اند.

امام على عليه السلام: راز خود را جز براى خود فاش مكن/ زيرا هر دوستى را دوستى است من مردان نادانى را ديده ام/ كه هيچ پوستى را سالم نمى گذارند.

امام على عليه السلام: بر سختى سحر خيزى و شب زنده دارى صبر كن/ و صبح زود در پى كارهايت روانه شو از طلب، عاجز و خسته مشو/ زيرا ناتوانى و خستگى موفقيت را از بين مى برد روزگار، تجربه ها مى آموزد و من ديدم كه/ صبر و شكيبايى فرجامى پسنديده دارد كم اند كسانى كه در طلب چيزى بكوشند/ و صبر و پايدارى ورزند اما به مقصود نرسند.