حدیث دربارههركه حقيقت سجده را به جاى آورد
بحار الأنوار عن مصباح الشريعة قال الصّادقُ عليه السلام:ما خَسِرَ و اللّهِ مَن أتى بحَقيقَةِ السُّجودِ و لَو كانَ في العُمُرِ مَرَّةً واحِدَةً، و ما أفلَحَ مَن خَلا بِرَبِّهِ في مِثلِ ذلكَ الحالِ شَبِيها بِمُخادِعٍ لِنَفسِهِ، غافِلٍ لاهٍ عمّا أعَدَّ اللّهُ للسّاجِدينَ، مِنَ اُنسِ العاجِلِ، و راحَةِ الآجِلِ.
و لا بَعُدَ أبدا عنِ اللّهِ مَن أحسَنَ تَقَرُّبَهُ في السُّجودِ، و لا قَرُبَ إلَيهِ أبدا مَن أساءَ أدَبَهُ، و ضَيَّعَ حُرمَتَهُ، و يَتَعَلَّقُ قَلبَهُ بِسِواهُ في حالِ سُجُودِهِ، فَاسجُدْ سُجودَ مُتَواضِعٍ ذَليلٍ عَلِمَ أنّهُ خُلِقَ مِن تُرابٍ يَطؤهُ الخَلقُ، و أنّهُ رُكِّبَ مِن نُطفَةٍ يَستَقذِرُها كُلُّ أحَدٍ، و كُوِّنَ و لَم يَكُنْ. و قد جَعَلَ اللّهُ مَعنَى السُّجودِ سَبَبَ التَّقَرُّبِ إلَيهِ بالقَلبِ و السِّرِّ و الرُّوحِ، فَمَن قَرُبَ مِنهُ بَعُدَ مِن غَيرِهِ، أ لاَ يَرى في الظاهِرِ أنّهُ لا يَستَوِي حالُ السُّجودِ إلاّ بالتَّوارِي عن جَميعِ الأشياءِ، و الاحتِجابِ عن كُلِّ ما تَراهُ العُيونُ؟! كذلك أرادَ اللّهُ تعالى الأمرَ الباطِنَ. ۱
بحارالأنوار به نقل از مصباح الشريعة امام صادق عليه السلام فرمود:به خدا قسم زيانكار نباشد هركه حتى در تمام عمر يك بار حقيقت سجده را به جاى آورد، و رستگار نباشد هركه در چنين حالتى (سجده) با پروردگارش خلوت كند، اما چونان كسى باشد كه خود را مى فريبد و از خوشى دنيا و آسايش آخرت كه خداوند براى سجده كنندگان آماده كرده غافل و بى خبر است. كسى كه در سجود، به خدا خوب تقرّب جست، هرگز از او دور نشد و هركه به ساحت خدا بى ادبى كرد و حرمت او را نگه نداشت و و در حال سجودش به جز او دل بست، هرگز به خدا نزديك نشد. پس، چونان كسى سجده كن كه در برابر خدا خاكسار و ذليل است و مى داند كه از خاكى آفريده شده، كه مردمان آن را پايمال مى كنند و تو را از نطفه اى بر آورده، كه همگان آن را نجس مى دانند و از نيستى، هست شده است. خداوند معناى سجود را وسيله تقرّب دل و درون و روح [بنده]به خود قرار داده است. پس هركه به او نزديك شود، از غير او دور گردد. مگر نمى بينى كه در ظاهر نيز حالت سجده جز با كنار گذاشتن همه چيز و چشم پوشيدن از هر آنچه ديدگان مى بينند تحقّق نمى يابد. خدا باطن كار را نيز چنين خواسته است.
۱.بحار الأنوار: 85/136/16.