سجود امام زين العابدين عليه السلام

امام صادق عليه السلام:بر تو باد طول دادن سجده؛ زيرا اين كار، شيوه فرمانبرداران است.

امام صادق عليه السلام:گروهى خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله آمدند و عرض كردند: اى رسول خدا! در برابر پروردگارت بهشت را براى ما ضمانت كن. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: به شرط آن كه با سجده هاى طولانى مرا يارى دهيد.

امام صادق عليه السلام:على بن الحسين عليه السلام. هرگاه به سجده مى رفت سر بر نمى داشت چندان كه عرق از بدنش سرازير مى شد.

امام باقر عليه السلام:پدرم على بن الحسين عليهما السلام به ياد هر يك از نعمتهايى كه خدا به او داده بود مى افتاد، سجده مى كرد. هر آيه اى از كتاب خداوند عزّ و جلّ كه تلاوت مى كرد و در آن سجده بود، به سجده مى افتاد. هر شرّ و كيدى را كه خداوند متعال از او دفع مى كرد، سجده مى نمود. از هر نماز واجبى كه فراغت مى يافت، سجده مى كرد. هرگاه موفّق مى شد ميان دو نفر را اصلاح دهد، سجده مى كرد. در تمام سجده گاههاى بدنش اثر سجده بود و از همين رو سجّاد (بسيار سجده كننده) نام گرفت.

بحار الأنوار:على بن الحسين عليه السلام روزى به صحرا رفت. غلامش در پى آن حضرت روانه شد، ديد كه روى سنگى سخت و زبر به سجده افتاده است. بر شمرد و ديد هزار مرتبه گفت: لا إله إلاّ اللّه حقّاً حقّاً، لا إله إلاّ اللّه تعبّداً و رقّاً، لا إله إلاّ اللّه ايماناً و صدقاً، و سپس سر از سجده برداشت.