دعاى امام در شب و روز غرّش

وقعة صِفّينـ به نقل از جابر بن عُمَير انصارى ـ: به خدا سوگند، گويى هم اينك صداى على عليه السلام را در روز غرّش مى شنوم كه به سوى شاميان روان بود؛ و اين، پس از آن بود كه آسياب پيكار مَذحِجيان [از سپاه على عليه السلام] با [مردمِ] عَك و لُخم و جُذام و نيز اشعريان، از هنگام بالا آمدن آفتاب تا نيم روز، چنان سخت به گردش درآمد كه موى ها از [هولِ] آن سپيد مى شود. پس على عليه السلام گفت: «تا چند اين دو گروه را به هم وا گذاريم؟ آنان نابود شدند، حال آن كه شما ايستاده ايد و به ايشان مى نگريد. آيا از خشم خدا بيم نداريد؟». سپس روى به قبله نهاد و دستش را به سوى خداوند برافراشت و ندا در داد: «اى خدا! اى رحمان! اى رحيم! اى يگانه! اى يكتا! اى بى نيازِ نياز برآور! اى خدا! اى خداىِ محمّد! بار خدايا! به سوى

امام صادق عليه السلام:روز غرّش، آن گاه كه بر دوستان على عليه السلام كار سخت شد، وى «دعاى غُصّه» را خواند؛ همان دعايى كه هر كه به گاه اندوه و غم آن را بخواند، خداوند از آن نجاتش مى دهد. و آن دعا اين است: «بار خدايا! آنچه را مايه خشم توست، براى من دوست داشتنى نساز و آنچه را دوست مى دارى، برايم دشمن داشتنى مكن. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه به مايه خشم تو خشنود شوم يا بر مايه خشنودىِ تو خشم آورم يا به قضاى تو تن نسپارم يا گفتار تو را وا گذارم يا خيرخواهِ دشمنانت باشم و يا از فرمان تو درباره ايشان، سر باز زنم. بار خدايا! هر كارى يا گفتارى كه مرا به خشنودى ات نزديك سازد و از خشمت دور گردانَد، مرا بر آن پايدار و به آن وادار ساز، اى مهربان ترين مهربانان! بار خدايا! زبانى ذكرگو، دلى