آرامش امام در عرصه نبرد

وقعة صِفّينـ به نقل از ابو اسحاق ـ: در روز [ى از جنگ] صفّين، على عليه السلام با نيزه اى كوتاه در دست، برون آمد و بر سعيد بن قيس هَمْدانى گذشت. سعيد به وى گفت: اى امير مؤمنان! آيا بيم ندارى در حالى كه نزديك دشمن حركت مى كنى، كسى قصد جانِ تو كند؟ على عليه السلام به وى گفت: «خداوند براى هر كس نگاهبانانى گماشته كه او را نگاه مى دارند از اين كه در چاهى افتد يا ديوارى بر وى فرو ريزد يا گزندى به او رسد؛ و آن گاه كه قَدَر در رسد، او را به تقدير وا نهند».

الكافىـ به نقل از سعيد بن قيس هَمْدانى ـ: روزى در جنگ، مردى را ديدم كه دو جامه [ى معمولى] بر تن داشت. اسبم را تازاندم و ديدم كه امير مؤمنان است. گفتم: اى امير مؤمنان! در چنين جايى [چه مى كنيد]؟! گفت: «آرى، اى سعيد بن قيس! خداوند براى هر بنده اى، نگاهبان و نگاهدارى گماشته است. دو فرشته با اويند كه نگاهش مى دارند از اين كه از قلّه كوهى فرو افتد يا در چاهى سقوط كند؛ امّا آن گاه كه قضا نازل شود، او را به هر بلايى وا مى نهند».

امام على عليه السلامـ در حالى كه در صِفّين، ميان دو صف مى گشت و جامه اى زيرين بر تن داشت و فرزندش حسن عليه السلام به وى گفت: اين، جامه جنگ نيست ـ: پسركم! براى پدرت تفاوتى ندارد كه خود به مرگ روى آورَد يا مرگ به وى روى كند.

العقد الفريد:در صِفّـين، هـر روز، عـلى بن ابى طالب عليه السلام برون مى آمد تا ميان دو صف ايستد و آن گاه مى گفت: كدام يك از دو روزم را از مرگ بگريزم؛ روزى كه قَدَرم فرا نرسيده يا روزى كه فرا رسيده است؟ از روزى كه قَدَرم فرا نرسيده، هراسى ندارم و از روز مقدّر، احتياط و پرهيز كردن، نجات بخش نيست.