رسوايى عمرو بن عاص

الإمامة و السياسة:گفته شده كه عمرو به معاويه گفت: آيا خود، از على مى ترسى و آن گاه كه من اندرزت مى دهم، مرا [به ترسيدن از او] متّهم مى كنى؟ به خدا سوگند، هر آينه با على مبارزه خواهم كرد، هر چند در نخستين ديدار با وى، هزار بار بميرم. آن گاه عمرو به مبارزه على عليه السلام رفت. على بر او ضربتى زد و بر زمينش افكَنْد. عمرو در برابر او به عورتش پناه برد و [بدين سان] از او در امان مانْد. على عليه السلام از او دست كشيد و به او پشت كرد. و على عليه السلام هيچ گاه به عورت هيچ كس ننگريسته بود؛ چرا كه اهل حيا و بزرگْ منشى بود و از آنچه براى كسى چون او روا و زيبا نبود، دورى مى كرد.

البداية و النّهاية:گفته شده كه روزى عـلـى عليه السلام بـه عمرو بن عاص حمله بُرد و او را با نيزه ضربه زد و بر زمين افكَنْد. عورت او نمودار شد. پس على عليه السلام از او [دست كشيد و] بازگشت. يارانش به وى گفتند: اى امير مؤمنان! تو را چه شد كه از او روى برگرداندى و بازگشتى؟ گفت: «آيا مى دانيد او كيست؟». گفتند: نه. گفت: «او عمرو بن عاص است كه عورتش را نزد من آشكار كرد و سپس مرا به ياد خويشاوندى افكند. پس من نيز از او منصرف شدم». آن گاه كه عمرو نزد معاويه باز گشت، معاويه به وى گفت: خدا را سپاس گو و كَپَل خود را!

عيون الأخبارـ به نقل از مَدائنى ـ: روزى عمرو بن عاص، معاويه را ديد كه مى خندد. به او گفت: از چه مى خندى اى امير المؤمنين؟ خدايت [همواره]شاد كناد! گفت: از تيزْ ذهنى ات مى خندم، آن گاه كه در برابر فرزند ابوطالب، عورتت را عريان كردى! هان؛ به خدا سوگند، او را بخشنده و بزرگوار دريافتى؛ وگرنه اگر مى خواست، تو را مى كُشت. عمرو گفت: اى امير المؤمنين! هان؛ به خدا سوگند، من سمت راست تو بودم. آن گاه كه على تو را به مبارزه فرا مى خوانْد، چشمانت چپ مى شد، نَفَسَت بَند مى آمد و حالتى در تو ظاهر مى گشت كه دوست نمى دارم برايت بگويم. پس يا به خود بخند و يا دست بردار.