حدیث دربارهترساندن از چيرگى شاميان
عنه عليه السلامـ فِي استِنفارِ النّاسِ إلى أهلِ الشّامِ ـ: أ لا تَرَونَ يا مَعاشِرَ أهلِ الكوفَةِ، وَاللّهِ لَقَد ضَرَبتُكُم بِالدِّرَّةِ الَّتي أعِظُ بِهَا السُّفَهاءَ، فَما أراكُم تَنتَهونَ، ولَقَد ضَرَبتُكُم بِالسِّياطِ الَّتي اُقيمَ بِهَا الحُدودُ، فَما أراكُم تَرعَوونَ، فَما بَقِيَ إلّا سَيفي، وإنّي لَأَعلَمُ الَّذي يُقَوِّمُكُم بِإِذنِ اللّهِ، ولكِنّي لا اُحِبُّ أن ألِيَ تِلكَ مِنكُم.
وَالعَجَبُ مِنكُم ومِن أهلِ الشّامِ، أنَّ أميرَهُم يَعصِي اللّهَ وهُم يُطيعونَهُ، وأنَّ أميرَكُم يُطيعُ اللّهَ وأنتُم تَعصونَهُ! إن قُلتُ لَكُمُ: انفِروا إلى عَدُوِّكُم، قُلتُمُ: القَرُّ يَمنَعُنا! أفَتَرَونَ عَدُوَّكُم لا يَجِدونَ القَرَّ كَما تَجِدونَهُ؟ ولكِنَّكُم أشبَهتُم قَوما قالَ لَهُم رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: اِنفِروا في سَبيلِ اللّهِ، فَقالَ كُبَراؤُهُم: لا تَنفِروا فِي الحَرِّ، فَقالَ اللّهُ لِنَبِيِّهِ: «قُلْ نَارُ جَهَنَّمَ أَشَدُّ حَرًّا لَّوْ كَانُواْ يَفْقَهُونَ» ۱.
وَاللّهِ لَو ضَرَبتُ خَيشومَ المُؤمِنِ بِسَيفي هذا عَلى أن يُبغِضَني ما أبغَضَني، ولَو صَبَبتُ الدُّنيا بِحَذافيرِها عَلَى الكافِرِ ما أحَبَّني، وذلِكَ أنَّهُ قُضِيَ ما قُضِيَ عَلى لِسانِ النَّبِيِّ الاُمِّيِّ أنَّهُ لا يُبغِضُكَ مُؤمِنٌ، ولا يُحِبُّكَ كافِرٌ، وقَد خابَ مَن حَمَلَ ظُلما وافتَرى.
يا مَعاشِرَ أهلِ الكوفَةِ! وَاللّهِ لَتَصبِرُنَّ عَلى قِتالِ عَدُوِّكُم، أو لَيُسَلِّطَنَّ اللّهُ عَلَيكُم قَوما أنتُم أولى بِالحَقِّ مِنهُم، فَلَيُعَذِّبُنَّكُم، ولَيُعَذِّبَنَّهُمُ اللّهُ بِأَيديكُم أو بِما شاءَ مِن عِندِهِ، أفَمِن قَتلَةٍ بِالسَّيفِ تَحيدونَ إلى مَوتَةٍ عَلَى الفِراشِ؟! فَاشهَدوا أنّي سَمِعتُ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقولُ: مَوتَةٌ عَلَى الفِراشِ أشَدُّ مِن ضَربَةِ ألفِ سَيفٍ. ۲
امام على عليه السلامـ در كوچاندن مردم براى مبارزه با شاميان ـ: اى كوفيان! آيا نمى نگريد؟ به خدا سوگند، من شما را با همان تازيانه اى زدم كه نابخردان را با آن پند مى دهم، و نمى بينم كه دست برداريد. شما را با همان تازيانه اى زدم كه حدود الهى را با آن اجرا مى كنم، و نمى بينم كه دست بكشيد. جز شمشيرم چيزى نمانده است و من مى دانم كه به اذن خدا چه چيزى شما را راست مى سازد؛ ولى دوست ندارم كه با شما به زبان شمشير حرف بزنم.
شگفت از شما و شاميان است! پيشواى آنان خدا را نافرمانى مى كند و آنان مطيع اويند، و پيشواى شما مطيع خداست و شما نافرمانى اش مى كنيد. اگر بگويم: به سوى دشمنتان بكوچيد، مى گوييد: سرما نمى گذارد. فكر مى كنيد دشمن شما مثل شما احساس سرما نمى كند؟ ولى شما مثل آن گروهى هستيد كه پيامبر خدا به آنان فرمود: در راه خدا بكوچيد. بزرگانشان گفتند: در گرما كوچ نكنيد و خداوند هم به پيامبرش فرمود: «بگو: آتش دوزخ، گرم تر است، اگر مى فهميدند» .
به خدا سوگند، اگر با اين شمشيرم بر بينى مؤمن بزنم تا مرا دشمن بدارد، دشمن نمى دارد و اگر همه دنيا را به كام كافر بريزم، مرا دوست نخواهد داشت و اين بدان جهت است كه تقدير الهى اين گونه بر زبان پيامبر امّى نيز جارى شده است كه: «مؤمنى تو را دشمن نمى دارد و كافرى دوستدار تو نمى شود» و ناكام و زيانزده است آن كه بار ستم و دروغ بر دوش كشد.
اى كوفيان! شما را به خدا، بر پيكار با دشمنتان شكيبا باشيد؛ وگرنه خداوندْ كسانى را بر شما مسلّط مى كند كه شما از آنان به حق سزاوارتريد، و آن گاه آنان شما را شكنجه خواهند داد. پس خداوند هم آنان را به دست شما يا هرگونه كه بخواهد، عذاب مى دهد. آيا از كشته شدن با شمشير به مرگ در بستر روى مى آوريد؟ گواه باشيد كه از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمود: «مرگ در بستر، دشوارتر از ضربت هزار شمشير است».