نشانه هاى نفاق

امام زين العابدين عليه السلام:منافق نهى مى كند و خود نهى نمى پذيرد، به آنچه دستور مى دهد خودش عمل نمى كند، چون به نماز ايستد به چپ و راست مى نگرد، چون ركوع كند خود را به زمين اندازد، چون سجده كند [مانند پرندگان] منقار به زمين زند و چون بنشيند نيم خيز نشيند ۲، چون شب شود با اينكه روزه نداشته است همه اش به فكر خوردن غذاست و در روز با آنكه شب زنده دارى نكرده است، همّ و غمش خفتن است. اگر سخنى (حديثى) به تو گويد، دروغ گويد و اگر به تو و عده اى دهد، خلف وعده كند و اگر به او اعتماد كنى و امانتى سپارى به تو خيانت كند و اگر با او مخالفت كنى، پشت سرت بدگويى كند.

امام صادق عليه السلام:منافق به آنچه مايه سعادت مؤمنان است رغبتى ندارد، و سعادتمند از اندرز به تقوا پند مى گيرد هر چند مخاطب آن اندرز كس ديگرى باشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نشانه منافق سه چيز است، هر گاه سخن گويد دروغ گويد، هرگاه وعده دهد وفا نكند و هرگاه به او اعتماد شود خيانت كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چهار خصلت است كه در هر كه باشند منافق است و اگر يكى از آنها در او باشد يك خصلت نفاق در او وجود دارد تا اينكه آن را رها كند: كسى كه هرگاه سخن گويد دروغ گويد و هرگاه وعده دهد خُلفِ وعده كند و هرگاه پيمان بندد پيمان شكنى كند و هرگاه ستيزه كند از حق تجاوز نمايد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سه خصلت است كه در هر كه باشند منافق است، هرچند اهل روزه و نماز باشد و خودش را مسلمان بداند: كسى كه هرگاه به او اعتماد شود خيانت ورزد و هرگاه سخن گويد دروغ گويد و هرگاه وعده دهد خُلفِ وعده كند. خداوند عزّ و جلّ در كتاب خود فرمود: «براستى كه خدا خيانتكاران را دوست ندارد» و فرمود: «لعنت خدا بر او اگر از دروغگويان باشد» و در آنجا كه فرمود: «و در اين كتاب از اسماعيل ياد كن كه او راست وعده و فرستاده اى پيامبر بود».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:براى منافق سه نشانه است: هرگاه سخن گويد دروغ گويد، هرگاه وعده دهد خُلفِ وعده كند و هر گاه به او اعتماد شود خيانت ورزد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:منافقان را نشانه هايى است كه با آنها شناخته مى شوند: درودشان لعنت است، پرخور و شكم باره اند، به غنائم دستبرد مى زنند، به مساجد نزديك نمى شوند مگر با اكراه و رياكارى، نماز را آخر وقت مى خوانند، خود برتر بينند، به طورى كه با كسى انس و الفت نمى گيرند و كسى هم با آنان الفت نمى گيرد، شب مانند چوب خشك مى افتند (شب زنده دارى نمى كنند) و روز صداى خود را به جرّ و بحث بلند مى كنند.