حدیث دربارهنشانه هاى نفاق
عنه صلى الله عليه و آله:لِلمُنافِقينَ عَلاماتٌ يُعرَفونَ بِها: تَحِيَّتُهُم لَعنَةٌ، و طَعامُهُم نُهمَةٌ، و غَنيمَتُهُم غُلولٌ، لا يَقرَبونَ المَساجِدَ إلاّ هُجرا، و لا يَأتونَ الصَّلاةَ إلاّ دُبُرا، مُستَكبِرينَ لا يَألَفونَ و لا يُؤلَفونَ، خُشُبٌ باللَّيلِ سُخُبٌ بالنَّهارِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:منافقان را نشانه هايى است كه با آنها شناخته مى شوند: درودشان لعنت است، پرخور و شكم باره اند، به غنائم دستبرد مى زنند، به مساجد نزديك نمى شوند مگر با اكراه و رياكارى، نماز را آخر وقت مى خوانند، خود برتر بينند، به طورى كه با كسى انس و الفت نمى گيرند و كسى هم با آنان الفت نمى گيرد، شب مانند چوب خشك مى افتند (شب زنده دارى نمى كنند) و روز صداى خود را به جرّ و بحث بلند مى كنند.
۱.كنز العمّال: 862.