تماميّت و كمال نعمت

مجمع البيان:معناى آن «و اما نعمت پروردگارت را بازگو كن» اين است كه نعمت خدا را ياد كن و آن را آشكار ساز و براى مردم بازگو نما. در حديث آمده است: «كسى كه از مردم تشكّر نكند از خدا تشكّر نكرده است و كسى كه از كم تشكّر نكند از زياد هم تشكّر نمى كند و بازگو كردن نعمت خدا خود تشكّر است و بازگو نكردن آن ناسپاسى است». حضرت صادق عليه السلام فرمود: معناى آيه اين است كه آنچه را خداوند به تو عطا فرموده و برترى اى كه به تو بخشيده و آنچه را كه به تو روزى كرده و احسانى كه به تو نموده و هدايتى را كه ارزانيت داشته است [براى مردم] بازگو كن.

الكافىـ به نقل از هارون بن مسلم از بريد بن معاويه ـ: امام صادق عليه السلام به عبيد بن زياد فرمود: آشكار كردن نعمت، در نزد خداوند محبوبتر از مخفى نگه داشتن آن است. پس، زنهار جز در زيباترين شكل و شمايل مردمان [جامعه]خود بيرون ميا. بريد بن معاويه مى گويد: از آن پس عبيد، تا زمانى كه از دنيا رفت، جز در زيباترين شكل مردم جامعه خود ديده نشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه شب و روز خود را سپرى كند و از سه چيز برخوردار باشد نعمت دنيا بر او تمام شده است: كسى كه بام و شامش را در تندرستى و آسودگى خاطر گذراند و خوراك روز خود را داشته باشد و اگر چهارمين نعمت را هم داشته باشد، نعمت دنيا و آخرت را كامل دارد و آن نعمت ايمان است.

سنن الترمذى:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ خطاب به مردى كه دعا مى كرد و از خداوند تماميّت نعمت را مى طلبيد ـ فرمود: تماميّت نعمت چيست؟ عرض كرد: دعايى كه بدان خدا را بخوانم و اميد خير از آن داشته باشم. حضرت فرمود: تماميت نعمت، رفتن به بهشت و رستن از آتش است.

امام على عليه السلام:از كمال نعمت، فراوانى خِرد است.

امام على عليه السلام:هر نعمتى جز بهشت، حقير است و هر بلايى جز آتش عافيت است.

امام على عليه السلام:با فروتنى، نعمت كامل مى شود.

امام على عليه السلام:با شكيبايى بر طاعت خدا و محافظت بر آنچه كه پاسدارى آن را از كتاب خدا از شما خواسته است، كامل شدن نعمت هاى خدا را براى خود بجوييد.

امام على عليه السلام:با شكيبايى بر طاعت خدا و دورى از معصيت او، نعمت هايش را بر خويش كامل سازيد.