كسانى كه خداوند بى راهشان مى گذارد

امام على عليه السلامـ در نامه اى به سهل بن حنيف، كارگزار خود در مدينه، درباره گروهى از مردم مدينه كه به معاويه پيوسته بودند ـنوشت: گريختن آنان از راه راست و حقيقت و شتابيدنشان به سوى كورى و نادانى، خود، براى [اثبات]گمراهى آنان كافى است و تو را نيز از [شرّ]آنان خلاص كرد.

امام على عليه السلامـ درباره صفات فاسقان ـفرمود: و ديگرى كه خود را دانا مى داند، اما دانا نيست؛ زيرا كه از نادانان قدرى نادانى و از گمراهان مشتى گمراهى فراهم آورده است. پس، صورتش صورت انسان است و دلش دل حيوان؛ نه راه راست را مى شناسد تا آن را بپيمايد و نه گمراهى را تا از آن دورى گزيند، او مرده زندگان است.

امام على عليه السلام:بدانيد كه هر كس حق به او سود نرساند، باطل زيانش رساند و هر كه هدايت او را به راه راست نياورد، گمراهى و انحراف او را به نابودى كشاند.

امام باقر عليه السلامـ در نامه خود به سعد الخير ـنوشت: خداوند تبارك و تعالى بردبار و داناست. در حقيقت بر كسى خشم مى گيرد كه خشنودى او را نپذيرد و از كسى دريغ مى كند كه عطاى او را نپذيرد و كسى را بى راه مى گذارد كه هدايتش را نپذيرد.

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به سؤال از آيه «هر كه را خداوند هدايت كند، هدايت شده است و هر كه را خدا گمراه كند، برايش ياريگر راهنما نخواهى يافت» ـ: خداوند تبارك و تعالى در روز قيامت ستمكاران را از [راه رسيدن به]سراى كرامت خود منحرف مى سازد و اهل ايمان و كار شايسته را به سوى بهشت خويش رهنمون مى شود، چنان كه خداوند عزّ و جلّ مى فرمايد: «و خدا ستمكاران را گمراه مى سازد و خدا آنچه بخواهد انجام مى دهد».