حدیث دربارهانفال

الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:الأنفالُ ما لَم يُوجَفْ ۱ علَيهِ بخَيلٍ و لا رِكابٍ، أو قَومٌ صالَحوا، أو قَومٌ أعطَوا بأيدِيهِم، و كُلُّ أرضٍ خَرِبَةٍ، و بُطونُ الأودِيَةِ، فهُو لِرسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، و هُو للإمامِ مِن بَعدِهِ يَضَعُهُ حَيثُ يَشاءُ. ۲

امام صادق عليه السلام:انفال آن چيزى است كه [براى به دست آوردنش] اسب يا شترى نتاخته اند، يا [اموال]مردمى كه [در وا گذارى آنها به مسلمانان با ايشان] مصالحه كرده باشند يا [آنچه]كه مردمى با دست خود بپردازند و هر زمين ويرانه اى و بستر رودها. اينها از آنِ رسول خدا صلى الله عليه و آله است و پس از او به امام تعلّق دارد و او هر گونه كه بخواهد به مصرف مى رساند.

۱.الإيجاف: سرعة السير. (كما في هامش المصدر).

۲.الكافي: 1 / 539 / 3.

کلیدواژه‌ها انفال

احادیث دیگر این موضوع

امام باقر عليه السلام:فيئ و انفال، هر زمينى است كه بدون خونريزى تصرّف شده باشد، يا [اموال] مردمى كه [در وا گذارى آنها به مسلمانان با ايشان]مصالحه كرده باشند، يا [آنچه] كه مردم با دست خود تسليم كنند و هر زمين ويرانه اى، يا بستر رودها. اينها هم جزء فيئ است و به خدا و پيامبر تعلّق دارد و هر آنچه از آن خدا باشد به رسول او تعلّق دارد و او هر گونه كه بخواهد به مصرف مى رساند و بعد از پيامبر به امام تعلّق دارد.

امام باقر عليه السلامـ در پاسخ به سؤال از انفال ـفرمود: از جمله انفال است معادن و بيشه ها و جنگل ها و هر زمين بى صاحب و هر سرزمين و آبادى اى كه اهالى آن از ميان رفته باشند. اينها متعلّق به ما مى باشد.

امام صادق عليه السلام:هر مال و ثروتى كه صاحب و وارث ندارد، مصداق اين آيه است: «از تو درباره انفال مى پرسند؛ بگو: انفال از آنِ خدا و رسول است».

امام صادق عليه السلامـ نيز در پاسخ به سؤال از انفال ـفرمود: هر زمين و آبادى اى كه سكنه آن نابود شده باشند و جز اينها انفال است و تعلّق به ما دارد. و فرمود: در سوره انفال بريدن بينى است [بينى دشمنان را به خاك مى مالد و آنها را خوار و زبون مى كند]. و فرمود: «آنچه خدا از [دارايى]ساكنان آن قريه ها عايد پيامبرش گردانيد»، «پس شما براى تصاحب آن اسب يا شترى بر آن نتاختيد بلكه خدا فرستادگانش را بر هر كه بخواهد چيره مى گرداند». فرمود: فيئ، آن اموالى است كه براى تصرّف آنها خونى ريخته نشده يا قتل و كشتارى رخ نداده باشد. انفال نيز مانند اينهاست و به منزله فيئ مى باشد.