حدیث دربارهفقير
الإمامُ عليٌّ عليه السلامـ في صِفَةِ الأنبياءِ ـ: كانُوا قَوما مُستَضعَفينَ، قَدِ اختَبرَهُمُ اللّهُ بالمَخمَصَةِ، و ابتَلاهُم بالمَجهَدَةِ. و لكنَّ اللّهَ سبحانَهُ جَعَلَ رُسُلَهُ اُولي قُوَّةٍ في عَزائمِهِم، و ضَعَفَةً فيما تَرَى الأعيُنُ مِن حالاتِهِم، مَع قَناعَةٍ تَملأُ القُلوبَ و العُيونَ غِنىً، و خَصاصَةٍ تَملأُ الأبصارَ و الأسماعَ أذىً ۱. ۲
امام على عليه السلامـ در وصف پيامبران ـفرمود: آنان جماعتى مستضعف بودند و خداوند ايشان را با گرسنگى آزمود و با رنج و مشقّت امتحانشان فرمود. اما خداوند سبحان فرستادگان خود را صاحبان اراده هاى نيرومند قرار داد و از نظر حالات ظاهرى ضعيف و فقير اما توأم با قناعتى كه دل ها و چشم ها را پر از بى نيازى مى كرد و همراه با نيازمندى و فقرى كه چشم ها و گوش ها را از ناراحتى لبريز مى ساخت. ۳
۱.نهج البلاغة: الخطبة 192.
۲.المناقب لابنِ شهر آشوب: كان فيه خصال الضّعفاء، و من كان فيه بعضها لا ينظم أمره. كان يتيما فقيرا ضعيفا وحيدا غريبا، بلا حصار و لا شوكة، كثير الأعداء، و مع جميع ذلك تعالى مكانه و ارتفع شأنه، فدلّ على نبوّته صلى الله عليه و آله، و كان الجِلف البدويّ يرى وجهه الكريم فقال: و اللّه، ما هذا وجه كذّاب. و كان صلى الله عليه و آله ثابتا في الشّدائد و هو مطلوب، و صابرا علَى البأساء و الضّرّاء و هو مكروب محروب، و كان زاهدا في الدّنيا راغبا في الآخرة، فثبت له الملك. (المناقب لابن شهرآشوب: 1/123).
۳.در مناقب ابن شهر آشوب آمده است: آن حضرت از ويژگى هاى مردمان ضعيف و تهيدست برخوردار بود؛ ويژگى هايى كه اگر بخشى از آنها در شخصى باشد، كارش پريشان مى شود. آن حضرت يتيم و فقير و ناتوان و تنها و غريب بود، نه قلعه و حصارى داشت و نه شكوه و شوكتى، و دشمن بسيار داشت، با همه اين احوال، منزلتى والا و جايگاهى بلند يافت و اين خود نشان و دليل بر نبوّت او شد. صحرانشين خَشِن و درشت خوى هرگاه چهره بزرگوارانه آن حضرت را مى ديد، مى گفت: به خدا قسم كه اين، چهره آدم دروغگو نيست. در سختى هاى زمانِ تحت تعقيب، استوار و نستوه بود و در شدايد و دشوارى ها به گاه جنگ و غارتگرى هاى دشمن، پايدار و شكيبا بود. به دنيا بى اعتنا بود و به آخرت مشتاق. بنا بر اين، فرمانروايى او استوار و پا برجا گشت.